Uzun ilişki bitince neden ölünün yasını tutuyormuşum gibi hissediyorum, normal mi 🖤?

Bunun böyle hissettirmesi çok normal, gerçekten bir yas sürecindeymişsin şu an 🖤 Çünkü aslında sadece onu değil, kurduğun hayalleri, “belki düzelir” diye tuttuğun umudu da gömüyorsun. Bu yüzden de boşluk gibi geliyor.

Kaygılı bağlanma tam olarak böyle işliyor, kırsa da gitmek zor geliyor, azıcık değer görünce bile “demek ki ben değerliyim” diye düşünüyorsun. Halbuki onun sana yaptığı hakaret, bağırma falan asla sevgi değil, bildiğin duygusal şiddet. Sen orada kendini suçlamaya o kadar alışmışsın ki, şimdi bile “köpek gibi sevdim” diye kendini yargılıyorsun.

Aslında köpek gibi sevmedin, elinden gelen en iyi sevgiyi verdin. Sorun sende değil, bu sevgiyi hak etmeyen birine yüklenmiş olmasında. Kaçıngan-kaygılı ilişkiler zaten duygusal salıncak gibi, bitince de insanın elinden ruhunu çekip almışlar gibi oluyor. Yeni ilişkilere başlayamaman da çok normal, kalbin hâlâ savunmada çünkü. Bu, “iyileşme” dönemi.

Şu an bence yapabileceğin en iyi şey, “ben aslında ne isterim, biri bana nasıl davranmalı” sorusuna odaklanmak. Birine yaptıklarının binde birini yapsan delirirdi demen bile güçlenmeye başladığını gösteriyor, artık net görüyorsun. Bu çok büyük bir adım 💪

İstersen anlat, ondan ayrılalı ne kadar oldu? En çok hangi anları düşündüğünde canın yanıyor, hakaretler mi, güzel anlar mı? 💬🖤