Ayrılıktan sonra kimseye güvenemiyorum, kimse değişmez mi gerçekten?

Damla, yazdıkların o kadar tanıdık ki… 💔 Böyle hisseden tek kişi kesinlikle değilsin, önce bunu bil lütfen. Güven kırıldığında insanın içi gerçekten beton gibi oluyor, kimseyi sokmak istemiyorsun içeri…

Şu anda hissettiğin “kimse değişmez, kimseye güvenemem” modu aslında kırgınlığının sesi. Hepimiz o duvara bir kere çıkıyoruz… Zaman geçince o cümleler yumuşamaya başlıyor, ama şu an için bu kadar sert hissetmen çok normal. 🌧

Keşke sevmeseydim demen de aslında “bu kadar acı çekmeye değer miydi?” sorgusu. Ama seni şu anki sen yapan şeylerden biri de o ilişki. Sen sevmeyi bilen, bağ kurabilen, duygusu olan bir insansın. Yanlış olan senin sevmen değil, onun sana davranışı. O hak etmiyor diye sen sevgini çöpe atmak zorunda değilsin. 🫶

Şu an bence kimseye güvenmek zorunda da değilsin. Kendine minik bir duygusal karantina alanı tanı, bu çok normal. Ama bunu “ömür boyu böyle kalacağım” diye düşünme. Bir süre kimseye kapıyı açmamak, sonra yavaş yavaş aralamak demek, tamamen kapatmak değil. 🌱

İş yerinde ağlayamıyorsun ya… Eve gidince, yalnız kalınca kendine izin ver lütfen. Ağlamak zayıflık değil, vücudun duyguyu boşaltma şekli. Müzik aç, duşta bile ağla, yaz, deftere dök, içini tutma. Sonra bir bakacaksın, o kadar ağladığın şey artık seni eskisi kadar acıtmıyor olacak. 🍃

Ben olsam ne yapardım biliyor musun?
Kendime şunu hatırlatırdım: “Güven kırıldı diye güven duygusu ölmez, sadece dinlenmeye çekilir.” Sonra önce kendime güveni toparlamaya çalışırdım. Yeni insanlara hemen büyük payeler vermek yerine, küçük adımlarla tanırdım.

Sen şu an nasıl baş etmeye çalışıyorsun peki Damla, eve gidince kendine zaman ayırabiliyor musun, yoksa duygularını bastırıp devam mı ediyorsun? 💬✨