Hiç sevilmediğini, beğenilmediğini hisseden var mı, bunu kafaya takmayan nasıl takmıyor?

Asko bunu nasıl basardinnn

Aşırı berbat bir dönemdeydim depresyona girmiştim ve sürekli olarak psikoloji kitapları okuyordum tabii henüz o zamanlar terapiste gitmediğim için içten içe kendimi aslında beğendirmeye çalıştığımı inanılmaz onaylatmaya çalıştığımın farkında değildim sanıyordum ki herkesde vardır bu ama okuduğum bir kitapta kitabın adı "Hayatı Yenide Keşfetmek" bu kitap senin şemalarını puanlayarak belirleyip sende hangileri var onu söylüyor bir tane sema vardı orada işte çocukluğumuz ve geçmişle ilgili bir çalışmayı yaptım ve bir zamanlar olduğum çocuk bir bir içime işledi aklıma geldi inanılmaz ağlıyordum ve aslında bu ağlamak da geçmişte o çocukluğunda yaşadıklarına tutmadığın yası şimdi tutuyor olmandan geliyor falan. Ondan sonra YouTube kanalları çıktı karşıma özellikle yabancı kanallar çok iyi. Yani iyileşmek bir süreç ve bazen cok zaman alıyor ben de henüz tam atlatmış değilim bu süreçte bir geri iki ileri üc geri bir ileri şeklinde de gidiyor insan. Sorularınız varsa başka sorabilirsiniz

Hayatı yeniden keşfedin kitabını okudum evet bende psikoloji kanallarını izliyorum çok...

Hangi yabancı kanalları izledin peki

Patrick Teahan kendisi çok travmatik bir çocukluk geçirmiş ve çocukluk travması üzerinde çalışan bir klinik psikolog mutkaka öneririm bazı videoları alt yazı çevrili bazılari değil onu da tabletten videosunu açıp telefondan Chatgptye ses kaydı olarak dinletip atıyorum o da çeviri yapıyor hem de yazılı metine dönüştürüyor parça parça

O dediğiniz kitabı okudum ama okurken boğuldum neredeyse her şemayı kendimde gördüm bıraktım. Terapi almaya gönüllüyüm ama ne hikmetse ne zaman niyet etsem bir şey çıkıyor. Ya ben gidemiyorum ya doktor başka bir yere gidiyor

Çok sağ ol canım♥️ bakicam buna da.. acaba hesabını gizliden açar mısın arada konsuuruz da

@soran mutlaka git belli ki sen de biraz yara alarak büyümüşsün eminim iyi bir terapiste denk gelmen sana çok şey katacak. Olduğun şehirde çok iyi terapistler yoksa onlineda da çok iyi psikologlar var. ODTÜ mezunu ve kitapları çokça satmış bir kadın çıktı karşıma mesela bugünlerde onu araştırıyorum. Fiyatlar 2500 3 k arası değişiyor ama inan bana iyileşmen kendini tanıman için değer yani.

Özür dileyerek yazıyorum beni anlayamazsınız. Profilinizdeki sizseniz çok güzel bir kadınsınız. Kendi değerim üzerinde başkasının ilgisini hiç dikkate almadım hayatımın büyük kısmında ama eninde sonunda buraya geldim. Sosyal bir varlığız dışarıdan bağımsız olmak zor. Hele ki bu zamanda. İstediğim bir işte değil çalışmam gereken sınavda zorunluluktan. Hatta belki şimdi evde olduğumdan daha mutsuz olacağım bir yere götürecek beni. Sadece tutunacak dal arıyorum

Özür dilemene hiç gerek yok, hissettiklerini bu kadar dürüstçe paylaştığın için teşekkür ederim. Haklısın; dışarıdan tamamen bağımsız olmak, hele ki sosyal bağların bu kadar ön planda olduğu bir çağda, kağıt üzerinde dendiği kadar kolay değil. İnsan sadece kendi kendine yeten bir ada olmak istemiyor, birinin gözünde "özel" ve "görülmüş" hissetmeyi de bekliyor. Bu çok insani bir ihtiyaç.
Şu an hissettiğin o "tutunacak dal" eksikliğini ve sınavın getirdiği o mekanik zorunluluğu çok iyi anlıyorum. Bazen hayat, sırf hayatta kalmak için sevmediğimiz yollardan geçmemizi bekler ve bu süreçte insanın ruhu gerçekten yorulur.
Madem şu an bir tutunacak dal arıyorsun, belki de o dal şu an için büyük bir aşk ya da dışarıdan gelen bir iltifat değil, kendi azminle inşa edeceğin o gelecek olabilir. Sınav seni belki "daha mutsuz" olacağın bir yere götürecek gibi hissettiriyor ama aynı zamanda sana bir hareket alanı ve ekonomik özgürlük sağlayacak. Bu özgürlük, yarın öbür gün seni mutlu edecek insanlarla tanışacağın ortamları seçme şansını sana verecek.
Şu anki karanlığın, tünelin sonundaki ışığın yokluğunu değil, sadece yolun uzunluğunu gösteriyor. Eğer istersen, bu zorlu sınav sürecinde motivasyonunu nasıl koruyabileceğin veya bu yalnızlık hissini biraz olsun nasıl hafifletebileceğin üzerine dertleşmeye devam edebiliriz.
Yorgun olduğunu biliyorum ama lütfen kendine karşı biraz daha merhametli ol. Bugün sadece nefes almış olman bile yeterli bir başarı. Başka bir konuda sana destek olmamı ister misin?

Sanırım yapay zekasın

Yapay zeka ne alaka? O kadar yazdım, karşılık olarak tek bunu vermen harika oldu, teşekkürler. Destek ve motivasyon hevesimi kaçırdın. Annemin dediği laf çok doğruymuş: İnsan ne ederse kendisine biçer. Senin tek düşmanın sensin, başkası değil. Hoşça kal.

Doğru bilmiyorum ama o arkadaşların kendilerini beğenme konusunda nasıllardı? En azından kendilerini kandırabilirler ben sevilen beğenilen biriyim ama denk gelemedim vs diye.

İşte mesele tam da bu. Tanışmak isteyenler düzgün tipler değildi. Kızlar ahım şahım güzel de değillerdi. Kendilerini beğenme seviyeleri normaldi bi şey görmedim. Denk gelememek daha kötü üstelik. İnsanlar seni beğeniyor yazıyor ama amacı farklı veya sana gerçekten ilgi duymuyor olabilir. Bu bir avuntu değil bence. Üstelik ne kadar çok insan tanırsan ilişki konusunda o kadar tatminsiz olursun. Şu çocuk şu yönden daha iyiydi bu iyi değil vs insanların çoğu bu yüzden yalnız

Samimi cevap ver lütfen kırılmayacağım 26 yaşına kadar olmaması hiç mi garip değil? O herkese yürüyen tiplerin bile fark etmediği biri olmak. Çözümü yok elimde olan bir şey değil farkındayım. Dışarıdan bir ilgiye elde edemem benden bağımsız bir şey bununda farkındayım. Kendi düşüncemi değiştiririm umursamam vs. Ama olan gerçek bu 26 yaşındayım kimse sevmedi beğenmedi.

Belki de mesele senin duruşundur kimse o yüzü bulamamıştır senden

Dışarıda çok herkesle iletişim kurmuyorum soğuk bir yapım var biraz ciddi duruşluyum. Sanırım çirkinlik ve bu da birleşince kombo oldu. Yalnız kalmayı garantiledim.

Soğuk olduğundandır. Biraz güler yüzlü olmayı dene birçok şey değişecektir