27 yaşıma girecem elimde ne sevgili kaldı ne iş?

Kesinlikle haklısın. Ailemin istememe sebebi ama doğulu olmasıydı. Uzak mesafe ve doğu kültürü sevmedikleri için. Ben onun kişiliğini sevmiştim ve nerden geldiği fark etmiyordu. Evet ben tarihleri baktım ve 4 senedir aldatma varmış. Hani bir kişiyle değil sadece. Önüne gelenle flört etmiş. Hepsi yaşlı, başlı, çocuklu, torunlu, dul, evli de var... ya o an kim müsaitse onunla aldatmış. Bi benim çocuğum yok o kadınlar arası ve 30 altında olan tek benim. Sevgilim 32 yaşında. Görüştüğü kadınlar da 45 yaş üzeri. Tuhaf bi durum daha şoku atlatamadım. Nasıl yeni biriyle tanışırım falan hiç bi fikrim yok

Ama madem aldatıyordu. Neden beni ailesiyle bu kadar yakınlaşmamı istedi. Kardeşleri neyse hemen ilk senemizde numaralarını verdi ama annesiyle daha 2 snee önce annem kanser olunca numarasını gönderdi. Bayramda arayabilirsin falan dedi.

Ya anlayamıyorum neden ya neden. İşsiz kalmıştı diye kirasında yardım ediyordum, iş görüşmeleri için dua edip erken kalkıyordum... ya ben çok emek veriyordum neden böyle oldu anlamıyorum

Okuyordum. Daha sonra sevgilim işsizdi borçlu kaldı. Annem kanser olunca yattı tüm işler. Ailesi beni biliyordu iletişimdeydim annesiyle o yüzden rahattım aldatılcağımı hiç düşünmemiştim

Annesi beni çok seviyordu. Aramızda engellerde kalkmıştı. Sandım ki evlenme teklifi eder artık ama hiç düşündüğüm gibi olmadı. Ailesi hemen isteyelim diyip duruyordu. Anlayamadım her şey dağıldı gitti

Anlamadım cinsellikle alakalı mı

Öpücük ve ağzıma aldım🤦🏻‍♀️ uzak mesafe diye yan yana gelemiyorduk fazla iyi ki de gelemiyorduk.

Yok kaybetmedim. Evlenmeden önce cinsellik istemiyordum. Ailelerimiz biliyordu diye o gün bi rahattım ama pişman oldum zaten hemen.

Öyle de kimse anlamıyor görmüyor ki. Kendi ailem beni hor görüyor. Annemi doktora ben götürüyordum kafam yeterince dolu olmasına rağmen kendi yüklerini yüklüyorlar bana. Hani ne yapsam yaranamıyorum kimsenin bir şeye sabrı kalmamış

Dert tek bende yok tabi ama hepsi o kadar üst üste geldi ki. Tüm hayallerim çöp oldu. Okuduğum bölüm, annemin durumu, sevdiğim kişi... hepsi çok ağır geliyor bana.
Etrafımda konuşabilceğim pek kimse yok o yüzden burdan yazıyorum. Annem hastalandığında içime ata ata olmayacak yerlerde ağlamaya başlıyordum. burada özelden kimseyle yazışmıyorum zaten hep gizli soruyorum ki bi bilgim olmasın burada. Normalde sevgilime anlatıyordum her şeyimi. Arkadaşım falan fazla yok. En yakın arkadaşım da şu an bebeğiyle meşgul sağlık sorunu var. Öyle işte en azından burada kafamı toparlarım tavsiyelerle diyordum

Allah razı olsun inşallah. Yaş ilerledikce her şeye geç kalmış gibi hissi oluyor

30 yaklaştıkca iyice bi delirmeler başlıyor. Ne zaman biriyle tanışıcam, ne zaman evlenecem de çocuk yapıcam. Kadın olarak bide zaten 30 yaş evde kalmış çocuk için acele etmek için bi yaş. Gelen giden teyzeler evlendin mi diye soruyor bekar diyince extra stres yüklüyorlar

Ya öyle de insan işte özeniyor. Mutlu çift gördüğümde keşke bende öyle olsam diyorum veya zor sürecimde birine güvenebilmeyi çok isterim

Benim en güvendiğim insan o du. Bir daha kimseye güvenmek istemiyorum. En ufak konuyu ona anlatıyordum öyle anca huzur buluyordum. Sabahım onunla başlayıp gecemi onunla bitiriyordum. Sürekli kavuşacaz hayaliyle ayakta duruyordum sabrediyordum her seye