Birini gerçekten sevebiliyor musun?

Konuyu site seçiyor. O yüzden ne konuda?

Arkadaş, aile sevgisiyse bu sevgi seviyorum.

Çocuk sevgisiyse çok seviyorum. Hiç tanımadığım insanların çocukları konu olunca bile dışarıda içim gidiyor. Oynamayı, sevmeyi istiyorum dışarıda ve bazen kendimi tutamayıp aileden de kötü bir enerji almazsam gidip seviyorum. Çocuk ayrımı da yapmıyorum bazıları gibi. Gözümde hepsi eşit.

Aşk konusundaysa 2.5-3 yıldır âşık olamıyorum. En son 2.5-3 yıl önce olmuştum. Tüm duygularımın içine ettiği için o kişi olamıyorum. Gerçi insan karar vererek de âşık olmuyor. Belki kendimi birine âşıkken bulabilirim bir anda. O yüzden büyük konuşmamak lazım. Gerçi birine âşık olmak da istemem. Ondan sonra aşktan korkuyorum. Birinin sevgisini sevmek daha mantıklı geliyor ve öyle ilerliyorum ondan sonraki ilişkilerimde. Bu yüzden evlenirken de mantık evliliği yapabilirim. Mantık evliliği deyince sırf maddiyat olarak algılayan kıt akıllılar da var. Maddiyat da gerekli, maddiyat hayatın bir gerçeği. Hele ki her şey ateş pahası iken ama sırf maddiyatı iyi diye evlenmek de akıl kârı değil. Maddiyatın yanı sıra hayata bakış açımın da uyması lazım. Bu da bir mantık gerektirir. Yoksa aşk insanın gözünü kör edip en yapmam dediğini de yaptıran bir şey yani.

Evet, sevebiliyorum ama eskisi gibi saf ve gözü kapalı değil. Zaman insanı köreltmiyor bence, seçici yapıyor. Canı yanan biri her şeye atlamıyor artık, kendini korumayı öğreniyor. Bu da bazen “artık sevmiyorum” hissi yaratıyor ama aslında sevginin şekli değişiyor. Daha sakin, daha temkinli, daha gerçek oluyor. Yani körelmekten çok, derinleşmek gibi geliyor bana.