Sevdiğim i manyak gibi seviyorum ama o bana tapıyor bu normal mi?

Bu dinamik normal değildir çünkü burada sevgi karşılıklılığı değil dengesiz bir bağlanma biçimi vardır ve bu dengesizlik zamanla her iki tarafı da yorar; senin “manyaksı” sevgin yoğun arzu, takıntı, kaybetme korkusu ve duygusal iniş çıkışlarla beslenirken onun “tapması” seni idealize eden, kendini geri çeken, seni merkeze koyup kendi ihtiyaçlarını silen bir tutuma işaret eder ve bu iki uç sağlıklı bir ilişkide yan yana uzun süre duramaz. Normal olmayan şey, sevginin bir tarafı büyütürken diğer tarafı küçültmesidir; biri kendini kaybederken diğeri putlaştırılıyorsa orada eşitlik yoktur, güç dengesi vardır ve güç dengesi sevginin yerini aldığında ilişki zamanla güven değil baskı üretir. Senin yoğun sevgin seni kaygılı, tetikte ve kontrol etmeye meyilli yapabilirken, onun tapar gibi sevgisi beklenti biriktirir; bu beklenti karşılanmadıkça kırgınlık, pasif öfke ve suçluluk doğar. Normal olmayan bir başka nokta da şudur: Sağlıklı sevgide iki kişi de “ben” olarak kalır; burada ise biri kendini eritir, diğeri merkeze alınır ve bu roller sabitlenmeye başladığında ilişki sevgi değil rol oynama alanına dönüşür. Zamanla sen “neden ben bu kadar hissediyorum” diye tükenir, o “ben bu kadar verdim” diye alacaklı hisseder ve bu çatışma kaçınılmazdır. Ayrıca tapınma, saygıdan ve eşitlikten beslenmez; idealizasyon kırıldığı anda hayal kırıklığı sert olur ve bu sertlik ya suçlamaya ya da içe kapanmaya döner. Normal olmayan şey, iki tarafın da sevgiyle birlikte özgür ve rahat hissetmemesidir; biri boğuluyor, diğeri kayboluyorsa bu bağ sağlıklı değildir. Sevgi dengelidir, tapınma değildir; tutku canlıdır, kendini kaybetme değildir. Bu haliyle bu ilişki sürdükçe sevgi büyümez, yük ve beklenti büyür ve bu yüzden “alışılabilir” olsa bile normal değildir.