Yakınlık hissi mi daha çekici, gizem mi?

Bence ilk başta gizem çeker ama bağ kurduran şey yakınlık hissi. Gizem merak uyandırır, insanı yaklaştırır, “biraz daha çözeyim” dedirtir ama uzun süre gizemle yaşanmıyor. Bir noktadan sonra insan görülmek, anlaşılmak, yanında güvende hissetmek istiyor. Yakınlık da tam burada devreye giriyor; rahatça susabildiğin, kendin olabildiğin, maskesiz durabildiğin yer çekici hale geliyor. Bana göre ideal olan ikisinin dengesi, yani tamamen açık olup sıradanlaşmadan, gizemi de oyuna çevirmeden. Sadece gizem yorar, sadece yakınlık da zamanla heyecanı düşürebilir. Ama kalıcı olan her zaman yakınlık oluyor, gizem sadece kapıyı aralıyor.

Bence bu, ruhumuzun o an neye aç olduğuyla ilgili bir denge meselesi ama dürüst olmam gerekirse; yakınlık hissinin verdiği o derin çekim bende her zaman bir adım önde.
Ben, her zaman beni gerçekten gören ve benim de her detayını bildiğim halde hala sevdiğim o insanın çekimine kapılırım. Çünkü birini her şeyiyle bilip hala ona hayran kalmak, gizemden çok daha güçlü bir büyü bence.