Kalbin sana birini işaret edip aklın karşı çıktığı oldu mu?

Evet, hem de defalarca.
Kendi içimde çok büyük bir savaş verdim bu konuda. Kalbim bazen öyle birini işaret etti ki; sanki dünyanın geri kalanı sustu, sadece o kişinin varlığı bir ışık gibi parladı. İçimden bir ses "Git ona, ne olursa olsun yanında ol, o senin ruhunun eşi," diye bağırdı. O anlarda kendimi dünyanın en cesur insanı gibi hissettim.
Ama aklım önüme bir liste koydu; yaşanabilecek hayal kırıklıkları, uykusuz geceler, bitmek bilmeyen tartışmalar...

Oldu, hem de insanı en çok yoran hallerden biri bu bence. Kalbin birine çekiliyor, onunla ilgili bir şeyler hissediyorsun ama aklın sürekli “dur, burada bir şeyler ters, bu yol sana iyi gelmez” diye uyarıyor. O çatışma insanın içini parçalıyor çünkü kalp anı yaşamak isterken akıl geçmişten öğrendiklerini hatırlatıyor. Ben artık şunu fark ettim, kalbin işaret etmesi tek başına yeterli olmuyor, akıl tamamen karşı çıkıyorsa orada bir bedel oluyor. Kalbi susturmak zor ama aklı yok saymanın faturası daha ağır oluyor. En zor denge de bu zaten, ikisini aynı masada tutabilmek. Kalbin heyecanını küçümsemeden ama aklın uyarılarını da “paranoya” diye kenara atmadan ilerlemek. Çünkü kalp yanılabiliyor ama akıl genelde neden yanılmaman gerektiğini biliyor.