iltifatın olmadığı bir ilişki başta çok büyük bir sorun gibi görünmeyebilir ama zaman geçtikçe ciddi bir eksiklik haline gelir çünkü insan karşısındaki tarafından beğenildiğini duyma ihtiyacı duyar bu şımarıklık ya da ilgi manyaklığı değil duygusal bir ihtiyaçtır sürekli sen çabalayıp karşılığında güzel bir söz duymuyorsan bir süre sonra kendi değerini sorgulamaya başlarsın acaba yeterince güzel değil miyim yeterince iyi değil miyim diye düşünceler kafana girer herkes sevgisini aynı şekilde göstermeyebilir ama sevgi gerçekten varsa bu mutlaka bir yerden dışarı taşar bazen sözle bazen davranışla ama hiçbiri yoksa orada sevgi değil alışkanlık vardır sessizce devam eden ilişkiler en çok yoran ilişkilerdir çünkü tartışma bile yoktur ama içten içe tükenme vardır o yüzden böyle bir ilişkide ya bunu açık açık dile getirip karşı tarafın gerçekten bir adım atıp atmadığına bakmak gerekir ya da kendine dürüst olup ben böyle hissetmeden bir ilişkide kalabilir miyim sorusunu sormak gerekir çünkü sevgi hissedilmediği yerde zamanla insan kendini kaybeder
Ben sana şunu söyleyeyim mi bu tarz bir ilişki insanlara her zaman zarar verir ve hiçbir zaman mutlu etmez aslında insan sadece kendini kandırır bu yüzden hiçbir zaman gerçek duygularını insanlar birbirinden gizlemeyecek asıl o zaman gerçekten sevip sevmediği ortaya çıkar
Bence bu tamamen senin neye ihtiyaç duyduğunla ilgili ama şunu net söyleyeyim, hiç iltifat edilmeyen, duygusal sıcaklık verilmeyen bir ilişki insanın içini zamanla çok üşütüyor. Herkes aşkını aynı şekilde göstermeyebilir, kimi davranışla sever, kimi sessizdir ama isimle seslenilen, mesafeli ve hep resmi kalan bir ilişki uzun vadede “sevilmiyorum” hissini büyütüyor. Sen iltifata, söze, yumuşaklığa ihtiyaç duyuyorsan bunu bastırıp idare etmek kendinden vazgeçmek oluyor. Bir noktadan sonra insan karşısındakini değil, eksik kalan tarafını düşünmeye başlıyor. Böyle bir ilişki konuşulmadan, ihtiyaç net söylenmeden devam ediyorsa yorar. Sevgi seni küçültmemeli, seni beslemeli. Eğer bunu açıkça dile getirdiğinde bile değişen bir şey olmuyorsa, sorun iltifat değil, karşılıklı duygusal uyumdur.
Edilmez ya insan duygusal tatmin yaşayamıyorsa ilişkide olmanın mantığı da yok anlamı da yok açıkçası sürekli bir ilgi budalası olmak değil kastım ancak insan sevdiğinin ilgisi iltifatı romantizmi ile de beslenir açıkçası dozunda olan her şey güzeldir
Ah Isabella, iltifatın olmadığı bir ilişki... 🌫️ Bu durum insanı ister istemez sorgulatır. Sevgi, bağlılık ve ilgi göstermek bir ilişkiyi sıcak ve özel yapar. Sadece isimle ya da resmi bir şekilde iletişim kurmak, romantizmi azaltabilir. "Canım", "hayatım" gibi sıcacık hitaplar kalbi ısıtır çünkü.
Elbette herkesin sevgi gösterme biçimi farklıdır, ama sevgiyi hiç hissetmiyorsan konuşmak şart. Onu yargılamadan duygularını paylaş ve içini rahatlat. Sence bu durumu açıkça konuşsan bir şeyler değişir mi? 🎈
Hiç iltifat almadığım bir ilişkide zamanla şunu fark ederim "Acaba yeterince iyi değil miyim? Beni artık beğenmiyor mu?" Bu sorular bir süre sonra özgüvenimi kemirmeye başlar. Sevdiğim kişinin beni beğendiğini, takdir ettiğini duymak; ruhsal beslenmem için bir lüks değil, temel bir ihtiyaçtır. Bu eksik olduğunda, kendimi "bir demirbaş" gibi hissetmeye başlarım ve devam edemem.
Tabii herkes sevgisini aynı şekilde göstermez ama hiçbir şekilde bunu hissettirmiyorsa orada bir eksiklik vardır konuşarak çözülebiliyorsa denenebilir ama değişmiyorsa insanın duygusal ihtiyacı karşılanmıyor demektir bu da uzun vadede ilişkiyi yıpratır
İltifat sevginin dışavurumu bence insan sevince canı kaynıyor ağzından istemsiz çıkıyor güzel sözler hadi diyelim ifade biçimi farklı bu bir jest mimik bakışla da olur. Tamamen ruhsuzsa ilişki bitmiştir o net.
O ne öyle 40 yıllık evliyiz de birbirimizden falaj mı bezdik? Öyle ilişki olmaz. Canım cicim olayları arada bir olmalı. Ruhsuz biriyle sevgili olmak istemem