Sevince mahvolup da bittiginiz zamanlar , elinizi tutan biri var mı?

Ben şöyle düşünüyorum; sevince mahvolduğum, bittim dediğim zamanlar oldu ama o anlarda elimi tutan biri her zaman olmadı. Çoğu şeyi kendi kendime toparladım. Belki de bu yüzden artık daha temkinliyim. İnsan, düştüğünde kimin yanında kaldığını çok net görüyor. Bazen kimsenin olmaması da insanı güçlendiriyor; kendi elini tutmayı öğreniyorsun.

Sevinçler tükendiğinde, acılar mahvettiğinde, elini tutan birinin olup olmaması bir tesadüf değil, zamanın ve ruhun sessiz bir yansımasıdır. Bazen ellerin boş kalır; bazen de ruh, kendi yalnızlığında kendi elini kavrar ve tutar. İnsan, en çok kaybettiğinde, en derininde kendine yaslanmayı öğrenir; çünkü gerçek tutunma, çoğu zaman dışarıda değil, içinde başlar.

Hayır olmadı açıkçası sevince insan bazen gerçekten dağılıyor ama o anlarda elini tutan biri olmuyor çoğu zaman kendi kendine toparlanmayı öğreniyorsun belki de bu yüzden daha güçlü oluyorsun ama yine de insan isterdi biri olsun diye

Kendi elimi tutuyorum sayılıyor mu