“Dış görünüşe takılmıyorum” deyip shrekking yapanlar kendini mi kandırıyor?

Shrekking’in temelinde şu düşünce yatıyor: “Görünüşü çok iyi olmayan biri kesin daha sadık, daha ilgili olur.”

Ama shrekking tam olarak şunu ifade ediyor: Birini fiziksel olarak beğenmeden, sırf daha az riskli olduğunu düşündüğün için seçmek.

Peki bu gerçekten “yüzeysellikten uzak olmak” mı, yoksa duygusal bir güvenlik alanı yaratma çabası mı?

Sizce insan, çekim hissetmediği biriyle sağlıklı bir ilişki kurabilir mi?