Napim yarın dogum varrr?

Dört yıl boyunca aynı adamla bir ilişkim vardı. Hayatımın en güzel, en huzurlu günlerini yaşadığımı sanıyordum. Bana öyle davranıyordu ki, sanki dünyada sadece ben varmışım gibi hissediyordum. Her sabah “günaydın” mesajıyla başlıyordu günüm, geceleri “iyi geceler, prensesim” diyerek bitiriyorduk. Bana aldığı hediyeler, küçük sürprizler… Her hafta sonu mutlaka beraber olurduk. Sinemaya giderdik, kahvaltıya çıkardık, bazen arabayla saatlerce dolaşırdık. “Seninle olmak bana huzur veriyor” derdi. Ben de inanırdım.

kanser tedavisi görüyordum. Vücudum yorgundu, ruhum bitkindi. Ama o yanımdaydı. Moral veriyordu, gülümsememi sağlıyordu. “Sen güçlüsün, iyileşeceksin, ben buradayım” derdi. Onun bu sözleri bana ilaç gibiydi. O yüzden ona bütün kalbimle inandım, sevdim, güvendim.

Ta ki bir gün telefonuma bir mesaj gelene kadar. Mesajda yazıyordu:
“Sen utanmıyor musun, evli bir adamla birlikte olmaya? Ben onun karısıyım. İki çocuğumuz var.”

O an dünya başıma yıkıldı. Ellerim titredi, kalbimsıkıştı. Önce inanmak istemedim. “Yanlış anlamışsınız, bir yanlışlık var” dedim kadına. Ama o, elinde kanıtlarla konuşuyordu. Meğer sevgilim gizlice, birlikte olduğumuz anlarda videolar çekmiş ve telefonunda saklamış. Kadın da telefonu karıştırırken görmüş. O an içimden bir şey koptu sanki. Onun gözümdeki bütün değeri, bütün sevgisi bir anda yerle bir oldu.

Ben ondan açıklama beklerken, o benden kaçtı. “Yalan bunlar değil mi?” diye sordum defalarca. Cevap bile vermedi. Sessizliğe gömüldü, sonra da kayboldu.

Aradan biraz zaman geçti. Ben hamile olduğumu öğrendim. O kadar karışık duygular içindeydim ki… Bir yandan sevinç, bir yandan korku. Dört buçuk aylık hamileydim. Cesaretimi toplayıp mesaj attım: “Hamileyim.”
Sadece bir cümlelik cevap geldi: “Ne malum benden olduğu? Sen benimle berabersin ama kim bilir kimlerle daha oluyorsun.”
O an öyle bir utanç, öyle bir kırgınlık hissettim ki… Sanki biri kalbimi avuçlarının arasına alıp sıkıyordu. Ardından beni her yerden engelledi. Ne arayabilNe ar