Severken ayrılmak zorunda kaldığınız biri oldu mu?

Oldu. 17 yaşındaydım heralde. O böyle istediği herşeyin sonuna kadar gidecek cesarete sahip biriydi, çekincesi olmayan, yarı yolda bırakmayan, verdiği sözleri tutmaya niyetiydi. Ben ise ailesinin onayını sevgiyle karıştıran, onaylanmaya muhtaç, herhangi bir özelliğinin ailesi tarafından fark edilmesine muhtaç biriydim. Onun haricinde ne istediğimle zaten kimse ilgilenmiyordu, herkes onun benim için kötü bir aday olduğuna ikna olmuştu, bana kimse sormuyordu. Aile evinde nekadar vizyonlu ve ileri düşünülürse işte, bu işin olurunun olmadığına karar verip ayrıldım. O konuşmak için beni kovaladıysa da kaçtım, mesajlarına dönmedim, soğuk yaptım. Bir kaç sene sonra ailemin büyük bir kısmının onayladığı biriyle evlendim. 9 yıldır evliyim ve yakında boşanıyorum. Ailem için bıraktığımı bir sene önce gördüm yazın. Ve orada evliliğimin çoktan bittiğini, ona 1 dakikalık bakışta hissettiğimin zerresini 9 sene eşime hissedemediğimi yıldırım çarparcasına anladım ve ayrıldım. Tabi yazıldığı kadar kolay olmadı. Evlenmekte zor, geçinmekte, ayrılmakta.

Bundan sonra ne olur bilemem. Zira o kişi bana çok kırgın. Ama eşimle ayrıldıktan sonra bana “ben seni sevmeyi hiç bırakmadım” dedi. Ben de “seni sevmek beni hiç bırakmadı” dedim ve o an benim artık sakladığım hiçbir cümlem kalmamış gibiydi içimde. Ölseydim o an, gam yemezdim. Hayırlı cumalar.

Severken ayrılmak zorunda olmak diye bişey yok. Eğer bir sevgi varsa ortada her şeyi iyileştirmeye gücü yeter :D taraflar ayrılmaktan bahsedemez bile

Hayırlısı olmuş cesareti yokmuş der önüme bakarım