Sizce ilişkilerde en büyük problem ‘phubbing’ mi, yoksa karşı tarafın bunu normalleştirmesi mi?

Bazen karşımızdaki kişi telefona dalınca mesele sadece “telefonla ilgilenmesi” olmuyor; asıl can acıtan şey, bunun artık çok normal bir davranışmış gibi görülmesi. Çünkü phubbing bir kez alışkanlık haline gelince, “Ama herkes yapıyor”, “Bir bakıp kapatacağım” gibi cümlelerle geçiştiriliyor. İşte tam burada sorun büyüyor.

Bir davranışın yanlış olduğunu bilmek ama buna devam etmek, ilişkide görünmez bir mesafe yaratıyor. İnsan kendini değer görmeyen bir eşya gibi hissediyor. “Ben anlatıyorum ama sen bildirimlere koşuyorsun” duygusu, ilişkideki bağları sarsan en büyük kırılmalardan biri.

Aslında çoğu zaman insanlar farkında bile olmuyor; otomatikleşmiş bir hareket gibi… Ama karşı tarafın bunu “normal” kabul etmesi, o ilişki için çalan alarm zillerini duymadığını gösteriyor. Oysa en basit bir “Bir bildirime bakıyorum aşkım, hemen buradayım” demek bile hem saygı, hem şeffaflık, hem de güvenin devamı demek.

Kısacası, phubbing bir problem ama bunun farkında olup düzeltmemek, ‘zaten böyle’ deyip kabullenmek çok daha büyük bir problem. Çünkü ilişkiyi asıl yıpratan, davranışın kendisi değil; iletişimsizlik ve duyarsızlaşma.