Karşılıksız aşk nasıl geçer?

Bence karşılıksız aşkın geçmesi gerçekten zamanla oluyor. Şöyle düşünüyorum, insan birini ne kadar severse sevsin, karşılığını alamadığında içi ister istemez yavaş yavaş yoruluyor. O yorgunluk da bir süre sonra kalbinin kendini koruma isteğine dönüşüyor. İlk başta çok acıtıyor, sabah akşam aklında olması boğuyor ama zaman geçtikçe o yoğunluk kendiliğinden hafifliyor. Ben şöyle hissediyorum, insan duygusunu zorla yok edemez. Ama kendine alan açtıkça, hayatına başka şeyler kattıkça, o kişiye yüklediği anlam azalıyor. Bir noktada fark ediyorsun ki aslında sevdiğin şey o kişi değil, onun sende yarattığı his. O his söndüğünde de geriye bir sakinlik kalıyor.

Soğuma kısmı da bir anda olmuyor bence. Ufak ufak… Kendini geri çekmek, sürekli düşünmemeye çalışmak, o kişiyi idealize etmeyi bırakmak. Bir de kendine hatırlatmak, karşılık yoksa bu hikaye tek taraflıdır ve tek taraflı hiçbir şey uzun vadede insana iyi gelmez. Sonunda bir gün uyanıyorsun ve acı hala duruyor ama eskisi kadar yakmıyor. Sonra bir gün geliyor ve o acıyı bile hissetmemeye başlıyorsun. Bence böyle geçiyor. Zaman hem azaltıyor hem de iyileştiriyor.