Bunu göze alıp evlenir miydin?

Böyle bir durumda kendimi bir kadın olarak, üstelik evli, iki çocuk annesi ve şu an hamile biri gibi düşündüğümde… hissettiğim şey tamamen farklı olurdu.

Sevdiğin adam tam hayalindeki kişi… birlikte nefes aldığın, omzuna yaslandığında bütün dünyayı unuttuğun, evliliğin boyunca seni hem kadın hem insan olarak değerli hissettiren bir eş. Böyle bir bağ varken mesele sadece “yüzde elli risk” olmuyor artık.

Evet, aynı hastalığa sahip olmak korkutucu olurdu. Evet, çocuğun engelli olma ihtimali insanın yüreğini dağlar.

Yüksek ihtimalle evlenirdim fakat çocuk yapmazdım. Baştan bilinen bir sıkıntı ve buna ramen ortak bir kararla evlenildiğine göre, geriye kalan tek seçenek evlat edinilmek olur. Kabul etmezse, son çare ayrılmak olur. İlla kendi çocuğu olsun istiyorsa gider istediğiyle yapar, ben ne çocuğumun ne de kendi hayatımla kumar oynamam

Sevdiğim biriyle evlenirdim tabiki evet. Gerekirse evlat edinebilirdik, çözüm arardık bunun için. burada aslında önemli olan bir şeyde vazgeçmemek, elbette bu hastalık göz ardı edilmezdi ama yollar aranabilirdi, evlat edinmek gibi.

Mesele aşk falan değil. Mesele, doğacak çocuğun hayatı. %50 risk alıp, bir çocuğu bile bile zor bir hayata atmak, aşk değil bencilliktir. Eşim çocuk istiyor diye bu riski alamam. Bu kadar. Hayır, evlenmezdim.

Evlenirdim ama çocuk yapmazdım bu hayatın zorluguna onu da dahil etmek bile bile bunu yapmak haksızlık olur

yapmaz evlatlık falan edinirdim ha istiyorsa sağlıklı olmayacağını ikimizde biliyoruz yani istemesi anlamsız olur

Evlenilir çocuk yapmazlar yetimhanede bir sürü çocuk var ana babasız sevgi şefkate ihtiyaç duyan yani evlad sahiplenirler yeter ki gönüller bir olsun