Aşk istemeyen var mı benim gibi?

Doğru kişiyi bulana kadar yalnız kalmak iyidir

Saol bazıları şunları diyemiyor bile insanın zoruna gidiyor

Mıde kanseri

2. Evre 3 olursa bıter kaybederiz

Siz kızların çoğu, "bazı" erkeklerde bunu göremediği için ön yargılı hareket ediyor aslında. Benim düşüncem bu yönde.

Öyle bir ifadede bulunmadım fark ettiysen. Arka plandaki ifadeye değil görünür ifadeye bakmalısın bu söylediğimde.

Sizin görememenizde erkeklerin çoğunun da hatası var. Ama her erkek aynı değil demek istiyorum.

Belki de alman gereken ders budur. Bir kişi tarafından yaşadığın kötü olay, sence herkese kapalı olmaya değecek kadar önemli mi?

Bak... Kendim şahsen kızlar tarafından çok fazla iyi niyetimin suistimaline ve ihanetlere uğramış bir insanım. Fakat yaşadıklarım zamanla bana şunu gösterdi: Geçmişi kendi iyiliğimiz için affedip, bizim yaptığımız ve bize yapılan tüm hatalardan ders çıkarıp, yolumuza bu farkındalıkla kalbimizi koruyarak ama tüm insanlığa da bunun için duvar da koymadan devam etmek bütün mesele aslında. Hem aşkta, hem de genel olarak insan ilişkilerinde bu böyle. Yaradan rızası için bir yolda ilerlemek... Hayat da böyledir zaten.

Onun için elbette farkındalıkla kalbini koruyacaksın. Ama bunu yaparken de iyi niyetli potansiyeli olduğunu düşündüğün insanlara da şans vermelisin. O ağırlığı ve mesafeyi koruyarak ama kendisini de gözlemleyebileceğin şekilde. Zaten güven dediğimiz şey de zamanla kazanılır. Bir anda olmaz. Senin insanlara daha ilk safhada duvar koyman, belki de seninle gerçek anlamda kalıcı bir hayat kurmak isteyen ve senin özgürlüğüne karşılık bile beklemeden değer veren potansiyel insanların önüne taş koyabiliyor. Duvar, kötü niyetini ortaya çıkarmış insanlara konulur. Herkese de konulmaz. Bu dediğim herkes için geçerli. Sadece sen değilsin mesele.

Ben de sen gibiydim. Yaşadığım olaylar yüzünden insanlar hakkında hep bir kanıya varıyordum. Duvarlar koyuyordum. Ama zamanla ne fark ettim biliyor musun?

Birincisi, insanlar değişebiliyormuş. Zaten hayatımız bir serüven. Hepimiz bu hayatta öğreniyoruz. Öğrenmemizin sınırı yok. Bunun farkındalığına vardım.

İkincisi, o koyduğum duvarlar bana içten zarar veriyormuş. İnsan ilişkilerimi kötü etkileyen, beni kötü birisi olmaya yaklaştıran şey o duvarlarmış. Bunu fark ettiğim gibi o duvarları kaldırdım. Sonra yeniden inşa ettim ama bu sefer kalıcı bir duvar olarak değil. Sadece "gerektiğinde" kullanacağım bir savunma kalkanı olarak. Her şeyde dengeli ve ölçülü olmak... Yaradanımın bile bizden başından beri istediği şey buymuş. Onu öğrendim.

Beni bu durum çok değiştirdi ve buna vesile olan da neydi biliyor musun? Sadece Yaradanımın birine karşı içimde doğan bir gerçek sevgi nasip etmesiydi. O kişiyle aramızda şu an belki mesafeler var ama bu süreç bana çok şey öğretti. Yeniden sevmeyi, merhameti, sabrı, dengeyi, özgüveni, içtenliği, samimiyeti... Bizi biz yapan değerleri yeniden öğrendim bu bana nasip olan gerçek sevgiyle. Ve bu durum Yaradanıma karşı olan bir ilahi sevgiye dönüştü sonrasında şükürler olsun ki.

Diyeceğim şu ki hayat herkese gönül koyup o duvarlar arasında kendi kendimizi yiyip bitirmemiz için bile çok kısa. Böyle kalmak mı daha iyi, yoksa "Bu yanlışlığı değiştiren o kişi, o değişim olamaz mıyım?" diyerek hayata sevgiyle yaklaşmak mı daha iyi? Bütün mesele bu işte. Buna erişmeyi başardığında hayatın da güzelleşiyor. Özellikle de aşk konusunda. Bu yüzden dilden gele bazı sözler vardır bilirsin belki. Bir yerdə "Sabrın sonu selamettir." derler. Diğer yerde de "Allah sabredenlerle beraberdir." derler. Sebebi de budur. 🙂

Aşk çok tehlikeli zararlı ve zaman kaybı