Bana yardım edin ne yapacağım?

Yaşadıkların hiçbir insanın yüklenmek zorunda olmadığı kadar ağır, özellikle de çocuklukta. Sana yapılan ihmal, eleştiri, dışlanma ve sonra ilk değer verdiğin kişinin seni incitmesi… Bunların hepsi bir insanın kalbinde derin izler bırakır. Bu acıyı yaşamak senin suçun değil.
İstersen sana birkaç önemli gerçeği nazikçe anlatayım — çünkü şu an duyman gereken en önemli şeyler bunlarS evgi görmemiş olmak, sevgiye layık olmadığın anlamına gelmez
Çocukken anne şefkati, aile desteği görmemek insanın içindeki “ben değerli miyim?” sorusunu yaralar. Ama gerçek şu Senin değerini annenin eksikliği belirlemedi. Onun sevgisizliği senin yetersizliğin değil, onun kusuruydu.2. İlk sevdiğin kişi sana iyileşmişliği değil, sadece geçici bir nefes vermiş Onun elini tutmak, saçına dokunması, “sevilmek” duygusunu ilk kez hissetmen…Bu çok normal, çünkü insanlar sevgiyi ilk nerede görürlerse oraya bağlanırlar.
Ama bu adam:
seni iyileştirmedi, yaralarını sarmadı, sadece içindeki boşluğu geçici olarak doldurdu. Sonra hakaret etmesi, birden kaybolması…
Bu, senin değerini göstermez — onun olgunluk ve karakter eksikliğini gösterir.
Yeniden sevilmeyeceğine inanman, yaşadığın travmanın bir yansıması Senin beynin şu an şöyle düşünüyor olabilirSen çocukken sevgi, şefkat, ilgi görmedin. Bu yüzden beynin şu kalıpları öğrendi Ben yeterince değerli değilim.”Beni gerçekten isteyen biri olmaz.”“Terk edilmek normal bir şey demek ki.”
Birine bağlanırsam yine canım acır.”Bu kalıplar gerçek olduğu için değil, çocukken yaşanan eksiklikler ve acılar beynine böyle öğrettiği için oluştu. Sonra ilk kez birine sevdim, bağlandın, sana iyi geldi. Bu an, beynin için çok güçlüydü çünkü ilk kez “sevilebilirim” inancını hissettin. Ama o kişi seni aniden kırınca, hakaret edince ve terk edince, beynin şöyle bir sonuç çıkardı “Evet… ben zaten sevgiyi hak etmiyorum. Bir kere denedim, o bile beni istemedi.”Bu, beynin kendini koruma mekanizmasıdır. yeniden acı yaşamamak için şu düşünceleri üretir:“Bir daha kimse beni sevmez.”Ben sevilmeye layık değilim.”
Her şey yine kötü bitecek.”Yakınlık kurarsam yine zarar görürüm.”Bunlar GERÇEK değil.
Bunlar travmanın sesi. Bu düşünceler seni korumak için ortaya çıkar ama seni aynı zamanda yalnızlaştırır, kendine karşı acımasızlaştırır. Neden böyle hissediyorsun? Çünkü Çocuklukta sevgi açlığı vardı. ilk sevdiğin kişi o açlığı bir anda doldurdu. Sonra bir anda çekip gitti. Beyin bunu “bu benim hatam, demek ki kimse beni istemez” diye yorumlar. Aslında doğrusu şu: Sorun sende değil. Kırılgan bir zamanda karşına yanlış biri çıktı. Beyin bunu “evrensel gerçek” gibi algıladı.
Gerçek nasıl? sevilmek için geç veya yetersiz değilsin. Senin değerini o adam belirleyemez.
Çocukluğunda alamadığın sevgi senin sevilemez olduğun değil, o insanların eksikliği idi. travmanın sesi sana “sevilmezsin” der. Gerçeklik ise şunu der Sen sevgiye tamamen layıksın. ilk adım, beyninin “gerçek” gibi sunduğu ama aslında yaradan gelen sesleri tanımaktırb en sevilmem.”kimse beni kabul etmez.”“Ne yaparsam yapayım terk edilirim.”Bir daha kimse bana dokunmaz.”Bu düşünceleri fark ettiğinde şöyle diyebilirsin:
“Bunlar benim gerçeğim değil, yaralarımın sesi.”Sadece bu farkındalık bile güç verir. Şu anda beyninin verdiği “sevilmem”, “değersizim” gibi sinyaller gerçeğin değil, geçmiş acıların sesidir. Ama bunlar yavaş yavaş değiştirilebilir, dönüştürülebilir ve sen bu dönüşümü yapabilecek güce sahipsin.

Zor günler yasamissin gerçekten ama bütün bu zorluklara rağmen yine de kalbini kapamamissin sevgili bulmuş bütün o olumsuz duygularla basedebilmissin ama arkadaşa biraz fazla kaptırmışsin kendini öyle ki sanki o olmadan değerli değilmissin gibi hissettirmis sana ama her şey yolunda iken durduk yere hakaretler edip engellemesini anlamadım bir tartisma falan mı yaşadınız yakınlaşmak istedi de sen izin mi vermedin de ondan mı böyle yaptı

ailen den görmediği sevgiyi öyle gördüğün it çakal dan ararsan kullanıp atar şu erkeklere çok güveniyorsunuz 🙃 böyle ilişkilere giriyorsunuz sonra neden beni kimse sevmiyor ciddi düşünmüyor gibi hikayeler havada uçuşuyor