Büyük aşklar nefretle başlar derler sizce gerçekten de öyle mi?

Hayır kesinlikle yalan tecrübe ettim. Bir ilişki nasıl başlarsa öyle devem ederek son bulur. Büyük aşklar kavga ile değil sevgiyle sefkatle başlar kavga güzel bir şey olsaydı herkes işini kavgayla hallederdi o zaman

Bemce büyük aşklar her zaman nefretle başlamaz. Bu biraz bana film klişesi gibi geliyor

Bemce tanışır arkadaş olur etkilenir ilişkiye başlarsın sonra hormonlar devreye girer ateş tutku sehvet heyecan yeni bir sıcaklık mutluluk güven saygi hepsi bi ataya gelerek aşkı oluşturur

BBirini görüp anında aşık olmak ya da kavga edip ardından büyük aşk yaşamak bana yaz dizilerini hatirlatiyor

Geçmişte hayatımda olan insanı bir kaos ortamında tanımıştım. Acayip gıcık oluyordum pek sevmemiştim diyebilirim. "Sen aklı başında birine benziyorsun bana karşı önyargılarını bırak birde beni öyle tanı" demişti. Kaos ortamı dediğim de arkadaş grupları arasında tartışma olmuştu. Onun o sözü sonrasında 1.5 yıllık bir koyu muhabbetimiz oldu. Sonuç ne dersen bekarlık sultanlıktır

:

Açıkçası ben öyle olduğuna pek inanmıyorum. Nefretle başlayan bir şeyin büyüyüp aşka dönüşmesi bana çok gerçek gelmiyor. Büyük aşklar bence daha çok kalbinin bir şekilde o kişiye ısınmasıyla başlıyor. Huzur, çekim, iyi his… Nefretle başlayan bir hikâyeden çok güzel bir şey çıkar mı bilmiyorum ama benim bakış açım bu.