Dilinizin git kalbinizin kal dediği biri oldu mu hiç?

Bence… şöyle düşünüyorum, insanın dilinin “git” deyip kalbinin “kal” dediği biri mutlaka olmuştur ya da olur. Çünkü gönül dediğin şey söz dinlemez, kendi dünyasında yaşar. Dil aklınla konuşur ama kalp yarasıyla… O yüzden ikisi bazen birbirine düşer. Ve açık söyleyeyim, benim de hiç yüzüm aşkla gülmedi diyorsan… bu sözün bile ağır gelir insana. Müslüm Baba misali… Biz hiç sevilmedik der gibi. Hani insan güçlü görünür ama geceleri içi başka yanar ya… işte öyle bir şey. Kalbin bir kere kırılmışsa, dile ne desen boş… Gönül yine kendi bildiği yolu ister. nAma şöyle de düşünüyorum: Her gülmedi diyenin içinde bir umut hâlâ sessizce bekler. Belki de kalbin, hak ettiği yere geç kalmıştır sadece.