Kızlar, bir erkeği kafanızda ne zaman tamamen siliyorsunuz? Geri dönüşü olan ve olmayan çizgi neresi?

Aslında evet, bir iki tane ciddi dönüm noktam oldu.
En büyük kırılmalardan biri, “çok seviyorsak her şey yürür”e inanırken aslında sevginin tek başına yetmediğini fark etmemdi. İletişim yoksa, emek yoksa, iki taraf da kendi travmalarıyla yüzleşmiyorsa, sevgi sadece güzel bir his olarak kalıyor.

Kadınlar ve ilişkilerle ilgili öğrendiğim en büyük ders şu oldu: Kimseyi kafamda “mükemmel” bir yere koymamak ve kendimi de ilişkide kaybetmemek. Karşımdakini olduğu gibi görmek, değiştirmeye çalışmadan kabul etmek; aynı şekilde kendi sınırlarımı da net tutmak.

Bir de şu var: Susup biriktirmek, “olur ya düzelir” diye görmezden gelmek, ilişkiyi içeriden yavaş yavaş bitiriyor. Şu an en çok önemsediğim şey, iyi ya da kötü ne hissediyorsam açıkça konuşabilmek. Romantik değil belki ama gerçekçi: Emek + saygı + iletişim yoksa, sevgi tek başına maalesef yetmiyor.

Kesinlikle, bence de güçlü köprülerin sırrı gerçekçilik.
Ama buradaki “gerçekçilik” duygusuzluk değil; ayakları yere basan bir sevgi aslında.

Pembe bulutlar güzel, hatta ilişkinin başında biraz olması normal. Hoşlanma, heyecan, idealize etme… hepsi insanı besliyor. Ama ilişkiyi orada bırakınca sorun başlıyor. Gerçekçilik;

Karşındakini “olmasını istediğin kişi” gibi değil, gerçekten olduğu haliyle görebilmek,

Onun eksiklerini, kendi eksiklerini kabul edip buna rağmen yan yana yürümeyi seçmek,

“Beni anlasın” beklentisi kadar “Ben onu ne kadar anlıyorum?” sorusunu da sorabilmek bence.

Köprü sonuçta iki yakayı birbirine bağlayan bir şey. Tek tarafın taşıdığı, tek tarafın emek verdiği köprü uzun süre ayakta kalmıyor. Sağlam temel dediğimiz şey; sınırların belli olduğu, iletişimin açık olduğu, hayal ile gerçeğin birbirine karışmadığı bir zemin.

Kısacası: Pembe bulutlar başlatır, ama köprüyü ayakta tutan şey dürüstlük, emek ve gerçekçilik oluyor. Sevgi de ancak böyle büyüyüp olgunlaşıyor.