Boş. Ama sessiz bir boşluk bu, eksik değil, dinlenen bir yer gibi. Kalbimin o geniş odasında artık kimsenin sesi yankılanmıyor. Ne bir sitem, ne bir umut var. Sadece huzurlu bir sessizlik. Belki bir zamanlar orada bir isim vardı, belki bir gülüşün izi kaldı duvarlarında, ama şimdi sadece kendi nefesim var. Boşluğu sevmeyi öğrendim, çünkü bazen doluluk değil, sakinlik iyileştirir insanı.
Bütün odalar boş kiraya vermiyoruz diye boş kalıyor sanırım. Ama bazen arsızca sokulanlar olabiliyor boş oda yok desen bile salonda kıvrılır diyor bu cüretkar tavırlar bazen aklı kurcalar...