Seversek sevileceğimizin evlenirsek aldatılmayacağımızın hiçbir garantisi olmadığına göre bu devirde bir insana nasıl güveneceğiz?

Yeni bir ortama nasıl girebiliyoruz? Evimizi, işimizi, okulumuzu taşımak zorunda kalıp yabancısı olduğumuz bir mekana nasıl alışıyoruz? Tek bir kişiyi dahi bilmeden, içimizde binlerce kuruntu ve soru işareti varken üstelik?

Cevap vereyim, deneme cesareti göstererek. Evlilikte benzer bir yolculuk. Daha önce evlenmemiş, hayatına birini almamış hatta kimseyi sevmemiş insanlar da tıpkı yeni taşınmış bir aile gibi yabancısı olur bu hayatın. Ama sorarak, konuşarak, t artarak, izleyerek yani iletişime geçmekten konuşmaktan kaçmayarak aşar bu endişeleri.

güvenemediğim için hiç bir ilişki çabasında değilim, hiç umudum da yok. herkes o kadar yüzeysel ve benim istediğim olsun havasında o kadar bencil ki... insan sevmekten korkar hale geliyor.