Takıntı denen şey bu kadar can yakar mı?

Hayatımda 7 8 aydır bir insan var, o bana önce güven sonrasında beni kötü amaçları için kullanmayı tercih etti ben ilk başta anlamadım bu amacları yani amaçta bel altı iste. Ben o bana bu güveni verdikten sonra ona bağımlı oldum o gitmeye çabalıyor ben sürekli onu kendimde tutmaya çalışıyorum, kavga ediyoruz gidiyor yine yazıyorum. bir şekilde gerekirse yalvarıyorum çünkü o bana verdiği güveni sevgiyi kimsede görmemiş gibiydim, sonra bu böyle böyle devam etti o hayatımda her şey güzel yolunda konuşuyoruz, ama ben bi bakıyorum ilerleme yok yol kat etme hiç yok öyle sohbet muhabbet ediyoruz canım canım. Sadece hayatımda duruyo bana artık tak etti çünkü üzülüyorum aşkımın farkında değil tamam beni kullanıyor ama hiçmi üzülmüyor vicdan azabi çekmiyor, anlamıyorum en sonunda 1 hafta oldu bugün ben ona uzun bir mesaj attım sonra engelledim ama ağladım, çok ağladım. Sinir krizleri geçiriyorum böyle sanki çocuk gibi kendimi yiyip bitiriyorum hani sadece wp’den engelledim istese aramak istese arar ama yapmadı. Oda çok koyuyor gururundan mı yapıyor anlamıyorum hiç bişey anlamıyorum, tek anladığım şey kalbim o kadar çok acıyor ağrıyor ki artık dayanamıyorum ben neden bu hale düştüm diye üzülüyorum, kimseye böyle olmadım kimsede bu kadar ağlamadım hayat o kadar acımasız ki. Aptal bir erkeğin manipülelerine geldim ve hep beni geri döndüğüm zaman ben suçluyum diye beni inandırdı gerçekten inandım öyle bir manipüle ediyordu ki, hani haklı olduğum için özür dileyecektim diledim de zaten öncesinde, bide benden de büyük olgun birisi dersiniz ama o bile yok, çocuk ergen sanki. Ben bile daha olgun hissediyorum sorunları çözmeye çalışırken o asla sorunlara sorun gözüyle bakmadı, sorun karşımda dedi dememiş olsa bile yani bana sonuç olarak kullanıldığım için bu kadar canım olduğum için kendime kızıyorum hiç bir şey anlamıyorum yapamıyorum. Bari diyorum baştan belli etseydi ama öyle de yapmadı, allahta belamı verdi.