Aşkın baharatı nedir?

Aslında aşkın baharatı, onu sıradanlıktan kurtaran, o duyguyu canlı tutan şeydir. Tıpkı yemeklerde olduğu gibi, biraz fazla olursa yakar, az olursa tatsız kalır ama tam kararında olursa insanın içini ısıtır. Peki nedir o baharat? Herkese göre değişir ama bence aşkın baharatı “özlem, gizem ve tutku”dur. Birini özlemek, aşkın en doğal baharatıdır. Çünkü her zaman yanında olsaydın, o kişiye olan hissin sıradanlaşırdı. Ama araya biraz mesafe, biraz bekleyiş girince kalp yeniden çarpmaya başlar. Göz göze gelmenin değeri artar. Özlem, aşkın tuzu gibidir; azı lezzet verir, fazlası yakar. Ama o olmadan da aşk tatsız olur. Bir diğeri gizemdir. Aşk, her şeyi bilince değil, bilmediklerinle güzeldir biraz da. Karşındaki insanın her yönünü çözmemek, her duygusunu ezberlememek… O bilinmezlik, aşkı taze tutar. Her “acaba” bir heyecan yaratır. İnsan, sevdiğini tam olarak çözmemeyi ister bazen çünkü o zaman hâlâ keşfedilecek bir şeyler vardır. Gizem, aşkı canlı tutan sessiz bir rüzgâr gibidir.

Ve elbette tutku… Aşkın ateşi oradan gelir. Tutku olmadan aşk sadece alışkanlığa dönüşür. Tutku, kalbin hızlanması, dokunuşta elektrik hissetmek, bir mesajla bile yüzünün ısınmasıdır. Tutku, sevgiyi sıradan olmaktan kurtarır; aşkı derin, bazen delice, bazen şiir gibi yapar. Ama dikkat ister çünkü fazla tutku bazen yakar, mantığı siler, dengeyi bozar. Yine de onsuz aşk, yarım kalır. Ama bir baharat daha vardır: saygı. Genelde gözden kaçar çünkü “baharat” dendiğinde akla hep ateşli şeyler gelir. Oysa saygı, aşkın en kalıcı lezzetidir. O olmadan ne tutku uzun sürer, ne özlem anlam taşır. Saygı, aşkın temel tadını sabit tutar; diğer baharatlar zamanla azalır ya da değişir, ama o kalır. aşkın baharatı, özlemle başlayan, gizemle büyüyen, tutkuyla alevlenen ama saygıyla dengelenen bir karışımdır. Herkesin tarifinde oranlar farklıdır ama doğru karışımı bulanlar, aşkın o tarifsiz tadını yakalar. Ve belki de aşkı bu kadar büyülü yapan şey de tam olarak budur: hiçbir zaman tek bir tarife sığmaması.