Siz olsaydınız kırılır mıydınız ne düşünürdünüz yani beni teselli edecek bir şey der misiniz?

Ben olsaydım açıkçası biraz üzülürdüm, evet… Çünkü bir yılı geçmiş, insan özlüyor, “artık bir kahve içsek ne olur” diye içinden geçiriyor. Görüşelim diyorsun, ama karşı taraftan hemen hafta sonu doluyum gibi bir yanıt gelince, istemese de insanın içi burkuluyor. Demek ki benle görüşmek o kadar da öncelikli değildiye düşünürsün bir an. Ama sonra durup düşünürdüm… Evli, çocuklu, çalışan birinin hayatı gerçekten çok karışık oluyor. Belki yorgun, belki plan yapmakta zorlanıyor, belki sadece zamanlaması kötüydü ben olsam hemen darılmazdım ama içimde keşke biraz daha istekli davransa duygusu olurdu. Yine de bunu kişisel algılamamaya çalışırdım. Çünkü seni sevdiğinden eminsen, o sevgi duruyor demektir sadece rutine, koşuşturmaya yenik düşüyor olabilir.

İknâ etmek içinse belki daha net bir plan sunabilirsin. Mesela Bu hafta senin için zor biliyorum ama ister kahve ister yürüyüş, 1 saat bile olsa görüşelim mi? Özledim gerçekten. Bazen insanlar müsait değilim derken aslında belli bir plan olmayınca ertelemeye alışıyorlar. Netlik işe yarar bence ve unutma, senin niyetin değerli. İnsanın hâlâ dostunu görmek istemesi zaten başlı başına kıymetli bir şey. Ama konuşunca çözülür.