Sevilmek istiyorum bir türlü olmadı kalbim çok kırık?

Bir yıldır tanıştığım, buluştuğum insanlar oldu. Gülüştüm, konuştum, umutlandım. Her seferinde “belki bu kez olur” dedim. Ama ne kadar çabalarsam çabalayayım, sevilmenin o derin hissini bir türlü duyamadım.
Bazen saatlerce konuştum, bazen günlerce mesajlaştım… ama hep bir şeyler eksikti. Hep bir tarafım dokunulmadan kaldı. Sanki kelimeler vardı ama duygular yoktu.

Ben hep içten sevdim. Küçük şeylerden mutlu olmayı, birinin gözlerinin içindeki samimiyeti hissetmeyi sevdim. Ama karşıma çıkan çoğu insan sevgiyi “vakit geçirmek”, “ilgileniyor gibi yapmak” sandı. Oysa ben, gerçekten hissedilmek istedim.
Birinin “sen varsın ya, başka bir şeye gerek yok” demesini istedim. Ama hep ya suskunluk, ya mesafe, ya da yarım kalmış cümleler gördüm.

Bir noktadan sonra kendimi sorgulamaya başladım:
“Ben mi fazla hissediyorum, yoksa insanlar artık hissetmeyi mi unuttu?”
Sevilmeyi hak etmediğim bir şeymiş gibi hissettim. Oysa içimde sevilmeye hazır, çok saf bir yan var. Ama o yan, her denemede biraz daha kırılıyor.

Artık kalbim çok yorgun…
Bir şeyleri ispat etmeye, değer görmek için çabalamaya, sevilmek uğruna kendimden ödün vermeye mecalim kalmadı.
Birinin beni, süslememiş hâlimle, konuşmasam da hissederek sevmesini istiyorum.
Ne gülüşümle, ne yazdıklarımla değil; sadece içimdeki o sessiz, duygusal yanımla...

Ben hâlâ inanıyorum, bir yerlerde biri beni anlamadan bile sevebilecek.
Ama bugün… sadece içim kırık.
Çünkü sevilmeyi bu kadar çok isteyip de hâlâ hissedememek, insanın en derin yerini acıtıyor.