Ümidinizi kestiğiniz neler var?

Eskiden insanlara daha çok güvenirdim. Herkeste bir iyilik payı olduğunu, zamanla anlaşabileceğimizi düşünürdüm. Birlikte güldüğüm, yıllarca yanımda olan bazı kişilerin gerçekten dost olduğunu sanırdım. Ama zamanla anladım ki, bazı insanlar sadece insan gibi görünüyor. İçlerinde ne vicdan var, ne samimiyet, ne de sadakat. Bir sorun yaşadığımda, yanımda olmalarını beklediğim insanlar bir anda ortadan kayboldular. Bazıları ise sorunun kaynağıydı zaten. Onlara verdiğim değeri hiç umursamadıklarını gördüm. Meğer dostluk sandığım şey, onlar için sadece bir çıkar ilişkisinden ibaretmiş. Zor zamanlar gelince herkesin gerçek yüzü ortaya çıkıyor. Ve o zaman anlıyorsun: Herkes insan değil. Artık bazı şeylerden ümidimi kestim. İnsanları değiştirmeye çalışmıyorum. Herkese içimi açmıyorum. Her tebessümü samimi sanmıyorum. Kimseye "o yapmaz" demiyorum. Çünkü yaptılar. Çünkü yapıyorlar. Çünkü yapacaklar. Bundan sonra daha temkinliyim. Daha seçiciyim. Kiminle ne kadar paylaşacağımı, kime ne kadar güveneceğimi iyi tartıyorum. Kendi huzurum için bazı insanlardan uzak durmayı öğrendim. Bu, belki de geç öğrendiğim en önemli ders oldu.

Şunu anladım ki dürüst olmak - sadık olmak - karakterli olmak - cizgini korumak bu dünya işi değil , yaparsın yaptığınla kalırsın
Günümüzde karaktersizler değer görüyor
Şimdi biri çıkıp olsun sen kendi çizgini koru vs der kendince haklı olduğu şeylerde vardır elbet ama hak ettiğini almak veya mutlu olmak için karaktersiz olmak gerekiyor