Sadık kalmak insan doğasına aykırı mı?

Sadakat…İnsanın kalbine konmuş ince bir terazidir sanki. Bir kefesinde arzular, meraklar, geçici hevesler; diğerinde ise bağlılık, emek ve hatırlanan sözler durur. Rüzgâr bazen sert eser insanın içinden geçen o eski, ilkel ses “daha fazlası var” diye fısıldar. Ama aynı kalpte başka bir ses daha vardır; daha derin, daha sakin. “Seçtiğini koru.”İnsan doğası tek bir renkten ibaret değil. Ne bütünüyle sadakate programlıyız, ne de ihanete mahkûm. İçimizde hem gitmek isteyen bir yolcu, hem kalmak isteyen bir yuva kurucu yaşar. Hangisinin ağır basacağı, çoğu zaman kaderden çok karakterin ve anın ağırlığıyla şekillenir.“Kimse garanti veremez” diyorsun doğru. Sadakat bir mühür değil ki bir kez basılsın ve sonsuza dek silinmesin. O, her gün yeniden yazılan bir cümledir. Bazen titreyen bir el yazısıyla, bazen dimdik harflerle… Ama yine de yazılır. Yazmayı seçenler vardır. Ve evet, kalabalığın içinden bakınca sanki herkes birbirine ihanet ediyormuş gibi görünür. Çünkü gürültüyü hep kırılanlar çıkarır. Oysa sadık kalanlar, sevgiyi sessizce taşıyanlar, göze çarpmadan yaşarlar hikâyelerini. Onlar bir istatistik değil, birer ihtimaldir az ama gerçek. Belki mesele şudur. Sadakat, insan doğasına aykırı değil…Ama kolayına da uygun değil.
Çünkü sadık kalmak, yalnızca birini sevmek değil;her gün, her ihtimal karşısında, tekrar tekrar aynı kişiyi seçmektir.

Sadik olmanin bi tik aidiyet duygusuna bağli olduğuna inanirim ben.

Ki bunun örnekleri psikolojik olarakta kanitlanmistir.

Insan zihni bağlanmayi mana vermeyi sever, ama etken olarak ileri yönelik hareket eder.

Bu yüzden sadakat aslinda bi tür bağ biçimidir. Ama beyin dopaminsel olarak doyduğunda bağ baslar.