Uzak durmak istediğin ama onsuz yapamadığın biri var mı?

Bu soruyu ağaç ve yaprak temalı bir yazı yazmak istiyorum...

Her ayrılık, Nisan 'dan Eylül'e kadardır gerçeğinin tozlu raflara kalktığı bir sonbahar sabahından yazıyorum..

Sonbahar, aşkın mevsimidir.

Ağaçlar ne kadar direnirse dirensin, yaprakları bir gün mutlaka bırakır!

Tıpkı ruhunun, tutunduğu sevgiyi en sonunda yere bırakması gibi...

Başlangıçta her şey yeşildir, canlıdır, göğe uzanır...

Sevgi dallarda ışıldayan yapraklar gibi gürdür.

Ama zaman ilerledikçe renkler değişir, güzellik başka bir hale bürünür..

Kırmızı, sarı, turuncu…

İşte aşkın hazin “son”u böyle başlar.

göz alıcıdır ama içinde gizli bir vedayı taşır.

Sonra rüzgar çıkar!!

Yapraklar birer birer savrulur!!

Dallar çıplak kalır...( Gerçeğini görürsün)

Gözünün önünde eksilen her şey, aslında içinde eksilen duyguların yansımasıdır...

Ağaç kalır, kökleri yerinde sapasağlam...

Ama göğe uzanan dallarında boşluk vardır. Sevgi de öyledir.

Bir gün biter, iz bırakır, ama köklerde hep bir hatırası yaşar.

Sonbahar bize ne anlatır?

Yaprağın dökülmesi bitiştir, ama aynı zamanda yeni bir başlangıcın hazırlığıdır. Çünkü ağaç ölmüş gibi görünse de, baharı bekler. Sevgi de bazen biter, ama insana bir başka baharın kapısını açar...

Sağlam bir ağaç bile dallarına hükümsüzdür, tek tek dökülen her yapraktan sonra savrulup, gidişin kabullenişini yaşarsın...

Bir ağaç gibiydi ruhum, dallarında sen, yaprak yaprak çoğalırdın..

Rengin yeşildi, gözlerin gibi umut doluydu,

göğe bakarken bile sana,

Bir tek sana inandım!

Sonra mevsim döndü…

Rüzgarının sesi bile değişti

ve sen, sararan bir yaprak gibi

elden ele kayıp gitmeyi seçtin...

Dallarım hala ayakta,

köklerim hala derinde,

ama boşluğunu tutuyor gökyüzüm.

Her savrulduğun yaprakta..

biraz daha azalarak savruluşunu izliyorum!!

Biliyorum…

Sonbahar bitiştir,

ama aynı zamanda sessiz bir hazırlık.

Sen düştün, ben kaldım

Yapraksız, çıplak bir ağaç oldum...

orada oraya sessizce savruluşunu izliyorum..

Yani yazı ve şiirle şair şunu anlatmak istiyor,

köklerin ne kadar sağlam olursa olsun, ordan oraya savrulmak isteyenin rüzgarı bol olurmuş..

Çok sevdiğin ama artık sana iyi gelmediğini bildiğin, bu yüzden uzak durmak istediğin biri. Ama bir yanın hala ondan vazgeçemiyor. Onsuz yapamıyor. Çünkü kalbin onu terk etmiyor. Kafan ne kadar mantıklı düşünse de, kalbinin sesini susturamıyorsun. O yüzden ondan uzak durmaya çalışırken bile, her an onun geri geleceği umuduyla yaşıyorsun.

Kimler kimleri unuttu yapamam edemem diyenler 1 hafta sonra yenisini buldu😃 Hayat bir şekilde devam ediyor onsuz yapamayacağım bir tek ailem var aşk olarak biri gider biri gelir