Aşkı ayakta tutan şey gerçekten birlikte olmak mı, yoksa ayrı kalınca hissedilen özlem mi?

Aşkı ayakta tutan şeyin ne olduğu sorusu, belki de aşk kadar eski bir sorudur. Birlikte olmanın verdiği güven, yakınlık ve paylaşım mı aşkı besler; yoksa ayrı kalınca duyulan özlem, hasret ve hayal mi onu daha diri tutar? Birlikte olmak, aşkın gündelik yüzüdür. Sevdiğin insanla aynı ortamı paylaşmak, onunla gülmek, tartışmak, bir şeyleri inşa etmek, alışkanlıklar geliştirmek… Bunlar aşkın köklerini derinleştiren, sağlamlaştıran şeylerdir. Birlikte geçen zaman, aşkı daha gerçek ve elle tutulur bir hâle getirir. Ama zamanla, bu gerçeklik sıradanlığa da dönüşebilir. Aşk, bazen bu sıradanlıkta kendini kaybedebilir. Özlem ise aşkın hayal yönünü besler. Ayrılık, sevdiğini kafanda büyütmene, onunla ilgili duygularını yoğunlaştırmana neden olur. Aşık olduğun kişiyi daha çok düşündükçe, ona duyduğun hisler de derinleşir gibi gelir. Onu özlemek, bazen birlikteyken hissedemediğin yoğunluğu hissettirebilir. Ama bu da bir yanılgı olabilir; çünkü özlem çoğu zaman, gerçekte olanı değil, zihninde yarattığın ideal kişiyi besler. Belki de aşkı ayakta tutan, bu iki duygunun dengesidir. Hem birlikte olmanın sıcaklığına, hem ayrı kalınca duyulan özlemin derinliğine ihtiyaç duyar aşk. Fazla yakınlıkta boğulabilir, fazla uzaklıkta solabilir. Ne sadece beraber olmak yeterlidir, ne de yalnızca özlemek. Aşk, hem dokunabildiğin bir teni, hem de uzaklardayken burnunun direğini sızlatan bir kalbiister.

Aşkı diri tutan tek başına birlikte olmak da değildir, özlem de. Birlikte olmak, sevgiyi kökleriyle besler, özlem ise o köklerin derinliğini hatırlatır. Çok yakın olunca sıradanlaşma tehlikesi vardır, çok uzak olunca da kırılma.