Sizdede böyle oldu mu hiç bu kadar çok sevdiniz mi?

Engellerden bahsettiğin göre yasak bir aşka düşmüşsün kendi kendine eziyet eden tek varlık insandır ve bunu yine kendin çözeceksin burada kim ne derse desin içinde hissettiğin duyguları kimse senden daha iyi bilmeyecek belki sen de bunları yaşamak istemiyorsun bitsin gitsin canın yanmasın istiyorsun ama çözümü bulamıyorsun bunun kişiye özel bir çözümü yok maalesef kimi zamana bırakır kabullenir kimi çareyi başkalarında arar kimi içine kapanır yemeden içmeden kesilir ama kimse ömür boyu bunu yaşamaz o hisler geçip gider yıllar sonra dönüp baktığında tüm ruhunu kaplayan o duygulardan zerre kalmadığını görürsün o yüzden acını farkında olarak yaşa her gün daha da azaldığını iyileştiğini yaranın kabuk başladığını göreceksin aceleyle kurtulmaya çalışma çünkü beyin yarım kalan şeyleri tamamlamak ister ve sürekli onu sana hatırlatır

Böyle yoğun bir sevgi bazen insanın içinde hem cennet gibi bir huzur, hem de cehennem gibi bir acı yaşatabiliyor. Çünkü kalbinde taşıdığın duygu o kadar büyük ki, önüne çıkan engeller gözünde dağ gibi büyüyor. Seninki karşılıksız bir şey de değilmiş, bu aslında daha da zor çünkü sevgi var ama koşullar, hayatın engelleri izin vermiyor. Bu durumda insan kendini sıkışmış hissediyor Ne tamamen bırakabiliyor, ne de gönlünce yaşayabiliyor. O “ruhum çıkıyor” dediğin his, aslında kalbinin bu çelişkiye sığamamasından kaynaklanıyor. Bu kadar yoğun hissetmek seni zayıf yapmaz, aksine kalbinin derinliğini, sevginin samimiyetini gösterir. Ama kendini yok edecek noktaya gelirse, işte orada biraz da kendini korumayı öğrenmek gerekiyor. Çünkü sen de sevilmeye, huzur bulmaya ve mutlu olmaya layıksın.