Gördüğünü mü seversin, sevdiğini mi görürsün?

Bazen insanlar birini “gördüğü için” sever gibi olur; yani sadece dış görünüşü, davranışları ya da etrafındakilerin söyledikleri üzerinden etkilenir. Ama gerçek sevgi, o kişiyi “içten hissettiğin için” görmektir. Yani onu zaten kalbinde hissetmişsen, görünüşü ya da başkalarının fikirleri ikinci planda kalır.
“Sevda namaza durmak gibidir…” kısmı ise, sevginin niyetle başladığını ve o niyetle odaklanınca dışarıdakilerin artık önemini kaybettiğini anlatıyor. Sevgiye karar verdin mi, artık kafanı karıştıracak gereksiz detaylara bakmazsın; kalbin ve düşüncelerin bir yerde, odaklanmış olur.“Sevgi, gördüğünü değil, kalbinde hissettiğini görmektir; niyet ettin mi, başka şeylere bakmana gerek kalmaz.”

Bence gördüğünü herkes sever önemli olan sevdiğini görmek özellikle mesela ilişkilerle ya da belli bir zaman sonra evliliklerle insanlar birbirini görmüyor asıl sıkıntı burada başlıyor tamam ilk başlarda birbirimizi görüyoruz fiziki olarak sohbet olarak beğeniyoruz ama sonradan işin rengi değişiyor neden çünkü insanlar birbirini görmemeye başlıyor birbirinin fikirlerini duygularını önem vermemeye başlıyor asıl sıkıntı da burada devam ediyor

Ne sevdiğini görür insan, ne de gördüğünü sever.

Şöyle ki ; bir elmanın iki yarısı olduğunu değil yanyana geldiğinde buket olduğunu sever ve onu görür 😉