Aşık olduğunda utangaç mı olursun, daha açık mı?

Âşık olduğumda çok derin ve değişik bir ruh haline bürünüyorum. Normalde duygularımı özenle seçtiğim kelimelerle ifade etmekte oldukça iyiyimdir ama âşık olunca bütün ezberlerim bozuluyor. Konuşmam ve ifade yeteneğim iradem dışında tutuklaşıyor. Karşı tarafa sevimli gelebilir ama ben pek sevmiyorum o halimi..

Aşık olduğumda önce içime kapanırım; gözlerim kaçar, sesim kısılır, sözcükler dilimin ucunda bekler. Kalbim hızlanır, bedenim sakin görünse de içimde küçük bir telaş dolaşır. Sonra yavaş yavaş açılırım; zorlamadan, gösterişsiz, doğal bir akışla. Hissettiğimi saklamam ama bağırarak da söylemem. Küçük jestlerle anlatırım bir mesaj, bir bakışta uzayan saniye, unutulmamış bir detay. Kıskançlıktan değil, korumaktan yana dururum. Gururumu öne koymam; değer veriyorsam belli ederim. Kırılganlığımı saklamam, çünkü samimiyet ancak böyle büyür. Utangaç başlar, açık biter; adım adım, temiz bir niyetle, kalbimin ritmine uyan bir dille tamamlanır. Yolum aceleye gelmez, hızla değil, dengede, saygıyla, nazikçe, güven kurarak ilerler. Sözüm net, kalbim dürüst.