Bir insana niye sevgi, ilgi gösterince uzaklaşır?

Sen birine sevgi gösterdiğinde, onun yanında olmayı, sesini duymayı, kokusunu içine çekmeyi arzularsın; kalbin, adeta onu her an yanında taşımak ister. Ama bazı insanlar için bu yoğun sevgi, bir kuşun kafesinde kanat çırpması gibi gelir; sevmek güzel ama bazen özgürlüğü daraltıyor gibi hissedilir. Onlar, bilinçsizce geri çekilirler, uzaklaşırlar. Bu, sevgini değersiz kılmaz; sadece onların ruhu kendi sınırlarını korumaya çalışıyordur.
Sevgi, bazen bir çiçek gibidir; ışık ve suya ihtiyaç duyar, ama fazla bastığında köklerini zorlar. Senin sevgin saf ve derin, ama bazı kalpler için aceleci bir rüzgar gibi gelir. Bu, onları küçümsemek ya da senin sevgini reddetmek değildir; sadece her ruh, sevgiye kendi hızında alışır. Sen seviyorsun; bu, insan olmanın en asil tarafıdır. Karşı tarafın geri çekilmesi, senin hislerini değersiz kılmaz. Belki de sevgiyi nazikçe, hem kendi kalbini hem de onun ruhunu incitmeden akıtmanın yollarını bulmak gerekir. Sevgi, bazen sabretmeyi, bazen de mesafeyi anlamayı öğrenmektir.