Birisini sevmek çok saçma değil mi?

Her insan rengârenk bir ruh taşır içinde; bu ruhları sever insan. Aşk ya da sevgiden bahsediyorsak, kimse kimseye üstün değildir. Çünkü her birimizin içindeki ışık farklıdır, benzersizdir. Sevgi, bu eşsiz ışıkları görmek, anlamak ve saygı duymaktır. Aşk, güç ya da üstünlük meselesi değil; ruhların birbirine dokunduğu, farklılıkların değer kazandığı bir dans gibidir. İnsan, kendi ışığını keşfederek büyür ve sevgiyle olgunlaşır. Önemli olan, karşındakinin değil, önce kendi içindeki o renkleri fark etmek ve onlara saygı göstermektir. Sevgi büyütür, olgunlaştırır içimizdeki çocuğu; sevgi sorumluluk aldırır, sevgi cesaret verir bizlere. Gerçek sevgi, bir başkası daha iyi birisi geldiğinde sallantıya düşmez, asla yeri değiştirilemez ve yeri bir başkasıyla dolmaz. Şimdi sen söyle, gerçek sevgi kaldı mı? Eğer kaldıysa, sevginin tanımı budur. Soruyu sorduğundan beri sevgiyi anlatmaya çalışıyorum.

Bu kadar kötü bir bakış açısı görmedim kusura bakma, birini severken daha iyileri çıkacak diye mi seversen yoksa hali hazırda olanın sana bakışını ruhunu kusurlarını onu o yapan detayları mı seversin.. en iyisini aramakla sevgi denen şey doğru orantılı bir kuram değil en başta. Senin için en iyi olan, başkası için en iyi olan doğru kuram.