Bir ilişki de en zor şey: gitmek mi kalmak mı?

Gitmek, yıkıcıdır; çünkü alıştığın bir parçanı söküp atarsın, ardında boşluk kalır.
Kalmak, bazen sessiz bir yangındır; giden yanını her gün biraz daha hissedersin.
Ama kalıp yok sayılmak, insanın varlığının silinmesi gibidir; nefes alırsın ama hissedilmezsin, konuşursun ama duyulmazsın.
Aslında insan çoğu zaman “gidemediği” için kalır ama “yok sayıldığı” an, içten içe yavaşça gitmeye başlar.

Bence bir ilişkide en zor olan şey, kalıp yok sayılmak olabilir. Gitmek ya da kalmak zor kararlar; bazen gitmek cesaret ister, bazen kalmak umut. Ama kalıp kendini değersiz, görülmez hissetmek, yok sayılmak, insanın ruhunda derin yaralar açar. İlişki emek ister, karşılık görmek insanın kendine olan saygısını besler. Eğer yanında olduğun halde sesin duyulmuyorsa, varlığın fark edilmiyorsa, o zaman kalmak çok zorlayıcı ve yıpratıcı olur. Gitmek belki bir çözüm, belki de yeni başlangıçtır; ama kalıp yok sayılmak, sanki görünmez olmak gibidir.

Eğer vicdanen sorumluluk hissedecek kadar vefa bırakmışsa, gidene de kalanada zordur...
Giden gitmenin zorluğunu yaşar kalan kalmanın...
Ama bütün mesele zorluk dediğimiz kavramı benimseyecek kadar aklı başında olup olmadığdır gidenin ya da kalanın...