Sevme biçimin geçmişinden bu güne ne taşıyor?

Bunu düşünmek aslında insanın kendini tanımasıyla çok ilgili. Sevme biçimimiz, geçmişten bugüne hem güzel hem acı izler taşır. Eğer geçmişinde saf, samimi ve umut dolu bir sevgi yaşamışsan, bugün hâlâ birine yaklaşırken içten olmayı, kolayca bağ kurmayı taşıyorsundur. Bu, içinde hâlâ mutluluk ve umut demektir. Ama geçmişinde kırıklar, güvensizlikler, hayal kırıklıkları varsa, fark etmesen bile sevgiye temkinli, sorgulayıcı yaklaşabilirsin. Bu da içinde biraz mutsuzluk ve korku taşır. Çoğu zaman ikisi birden vardır. Sevdiğinde mutlu olmayı hayal edersin ama kalbinin derininde “ya tekrar üzülürsem?” kaygısı sessizce durur.

Sevme biçimim geçmişten bugüne hem ışık taşıyor, hem gölge. Çünkü sevmeyi önce eksik sevilerek öğrendim. Hep daha çok vererek, hep daha az alarak. Bu yüzden sevgim bazen fazlasıyla derin, bazen fazlasıyla yorgun.

Mutluluk mu, mutsuzluk mu dersen,
Benim için en doğru cevap ağırlık.
Hem güzelliğiyle büyüten, hem kırgınlığıyla susturan bir ağırlık.