Tamamen gitti mi?

Çünkü hayat; hep elimizde tutmak istediğimiz şeyleri,
bazen öğretmek için veriyor,
bazen de büyütmek için alıyor.
Çünkü her şey “sonsuz” olmak zorunda değil. Bazı güzel şeyler, sadece bir “dönem” içindi.
O dönem geçtiğinde, görevini tamamlar.
Tıpkı mevsimler gibi… İlkbahar çok güzeldir, ama hep sürmez.
Bitmesi, kötü olduğu anlamına gelmez. Sadece yolun o kadarıydı.
İnsanlar değişir, duygular da. Bazen biriyle çok güzel başlarsın ama o kişi değişir, sen değişirsin.
Birbirinize eskisi gibi iyi gelmezsiniz.
İlişki aynı kalırsa zarar verir, değişirse yitirir.
İşte bu yüzden güzel şeyler bazen biter… çünkü insanlar da dönüşür. Yoğun duygular, gerçekliği örter
İlişkinin başında her şey masal gibidir. Ama zamanla gerçek karakterler, korkular, ihtiyaçlar çıkar ortaya.
Ve o masalsı hal, çatışmalarla, sessizliklerle dağılır.
Güzeldi ama sürdürülebilir değildi belki. Bazı şeyler öğreti için gelir
Kimi insanlar bizi hayata hazırlamak için gelir.
Kalbimizi açmayı, kırıldığımızda nasıl ayağa kalkacağımızı öğretirler.
Görevleri bitince giderler. Biz onlara tutunuruz ama onlar bize “kendimizi” bırakır. Güzel şeylerin kıymeti, geçiciliğinde saklı
Her şey sonsuz olsaydı, hiçbir şeyin anlamı kalmazdı.
Güzel bir an, bir kahkaha, bir dokunuş… bunlar geçici olduğu için çok değerli.
İnsan unutur ama kalp bilir.
Bitse bile izi kalır.
İşte o iz, sana o güzel şeyi yaşattığını hatırlatır. Peki ne yapmalı?
Güzel şeyin hatırasına teşekkür edip, arkanı dönmeden yürümek.
Çünkü önünde yine bir gün, başka bir güzel şey çıkabilir.
Şu an bilmiyorsun… ama hayat, gidenin yerine hep bir şey koyar.

Anlasaydı gider miydi?

“Sevme kapasitesi” diye bir şey gerçekten var gibi. Herkesin sevgiyi yaşama, gösterme, ifade etme şekli farklı. Kimisi dolup taşar, küçük şeylerde bile belli eder sevgisini; kimisiyse sevse bile içine atar, hissettirmez. Bu da ilişkilerde en büyük belirsizliği doğurur:"Acaba gerçekten sevdi mi? Yoksa sadece yanımda mıydı?"
Senin yazdıklarından anlıyorum ki:
Sen sevgiyi emekle, çabayla, görünür fedakârlıkla özdeşleştiriyorsun. “Seviyorsan mücadele edersin, vazgeçmezsin” diye düşünüyorsun — ki bu çok insanca bir beklenti. Ama karşı taraf belki senin gibi sevmiyor, belki de yeterince sevmedi gerçekten. “Bence çabalamadı yeterince bizim için.”
Bu cümle aslında çok şey anlatıyor. Çünkü aşk tek başına yetmez. İki tarafın da emek verdiği bir denge gerekir. Tek taraflı çabayla hiçbir sevgi sağlam kalmaz.“Öğrenmem gereken dersi çözemedim”Bazen ders, çözmeye çalıştığın şeyde değil;çözülmemeye razı olmaktadır. Yani bazen bazı insanları, bazı eksik sevgileri anlamaya çalışmayı bırakmak gerek. Çünkü asıl ders, “herkesin seni senin kadar sevemeyeceğini kabul etmek” olabilir.

Belki de:Gelirken “sevgi” vardı, giderken “kırgınlık” büyüdü.
Gelirken “biz” vardı, giderken sadece “ben” kaldı.
Gelirken “çaba” vardı, giderken “yoruldum”…İnsan bazen sevdiği kişiye bakar ve içinden sessizce şunu sorar:"Bana gelirken sana beni getiren sebep, neden şimdi seni benden götürüyor?"Ama şu da bir gerçek:Gidenin nedenleri sessizleşir, kalan hep anlamaya çalışır…

Geçmiş geçmişte kaldı biz önümüze bakalım.

İnsan hafızası bir silgi gibi çalışmaz; yaşananlar, hissettiklerimiz ve kurduğumuz bağlar zihnimizde ve kalbimizde bir iz bırakır. Ama şu mümkündür:Duyguların şiddeti azalır.
Başta çok acıtan bir hatıra zamanla sadece bir anıya dönüşür. Kalpte bıraktığı yara, yerini bir kabuğa bırakır. Artık eskisi kadar acıtmaz. Yerine yeni insanlar, yeni anlamlar gelir
Yeni deneyimler, dostluklar, sevdiklerimiz hafızamızı tazeleyip bize farklı bakış açıları kazandırır. Geçmiş, hayatın merkezinden yavaşça kenara çekilir.
Kabulleniş ve içsel barış gelişir."Bu da benim yaşanmışlığım" diyebildiğimizde unutmaya değil, özgürleşmeye başlarız. Bu çok daha derin ve kalıcıdır.
Zihinsel tekrar azalırsa, etki de azalır. Aynı şeyi sürekli düşünmek izleri derinleştirir. Ama odağımızı değiştirdikçe geçmiş zihnimizden daha az yer kaplar. Unutmak yerine şu soruyu sormak iyidir:“Bu insanı niye unutmak istiyorum?”
“Bana ne kattı, ne öğretti, ne eksiltti?”Bazen unutmamak ama onunla yaşamayı öğrenmek de bir tür iyileşme şeklidir.