Çocuğum var, çocuklu biri aşk acısı çekiyor. Aşk acısı nasıl diner?

Ağlamak istiyorsan ağla. Yazmak istiyorsan yaz. Sevdiğin birine anlatmak istiyorsan anlat. Bastırılan acı, içte büyür. Yaşadıkça azalır. Bu sorunun sonu yok. Her şeyin bir cevabı olmayabilir. Bazen bir şeyin olmaması, olması gerekenden seni korur. Sürekli acıklı şarkılara sarılmak acıyı uzatır. Yavaş yavaş umutlu, iyileştirici müziklere geç. İlişkilerde bazen kendimizi ihmal ederiz. Kendine dön. Neyi seviyorsun, ne yapınca kendini iyi hissediyorsun? Bunları hatırla. Günlük yürüyüş, yeni kitaplar, yeni filmler... Beyin yeni şeylerle meşgul oldukça acının etkisi azalır. İçini dökmeden geçen her acı derine kök salar. “O gün şunu düşündüm…”, “Böyle hissediyorum ama geçecek…” gibi yazılar içini hafifletir. Eski sevgilinin hayatını izlemek, iyileşmeyi geciktirir. Kendini kıyaslamaya başlarsın. Gerçekten gerek yok. Kalbinin kırık olduğunu kabul et. Ama bir gün tekrar sevilebileceğini, gülebileceğini de bil. Zaman, içindeki enkazı düzlüyor. Yalnızlıkla barıştığında, kimseye tutunmak zorunda kalmazsın. Böylece sevmek bir ihtiyaç değil, bir seçim olur. Birini unutmak değil mesele... Kendini yeniden inşa etmek.
Ve sen o güce sahipsin.