Buluşmaya seni ikna edecek şey ne?

Beni bir buluşmaya ikna edecek şey, aslında bir insanın içtenliği olurdu. Zoraki heyecanlar, süslenmiş cümleler ya da gösterişli planlar değil de; “Seninle biraz zaman geçirmek istiyorum çünkü merak ediyorum seni” gibi basit ama samimi bir yaklaşım yeterli olurdu. Çünkü en başta bilmek isterim: Bu buluşma bir zorunluluk değil, içten gelen bir istek mi? Ve eğer karşımdaki kişi beni tanımaya niyetliyse, orada olmaktan keyif alacağım bellidir.

Güvende hissetmek de önemli olurdu. Çünkü bir buluşma demek, biraz kendini açmak demek. Kimseyi kandırmaya çalışmadığım, kendimi saklamadığım bir ortamda olmak isterim. Konuşurken sık sık "anlıyor musun beni?" demek zorunda kalmayacağım biriyle oturup çay içmek, sokakta yürümek ya da sadece sessizce durmak bile değerli olur. Bir davetin içeriği değil, samimiyeti ikna eder beni.

Beni ikna edecek bir diğer şey ise, karşımdaki insanın kendini çok kasmaması olurdu. Olduğu gibi gelen birini ben de daha rahat kabul edebilirim. Kendi kırıklıklarını inkâr etmeyen, bir şeyleri göstermeye çalışmak yerine paylaşmak isteyen biriyse, zaten kendiliğinden o buluşma olur. Çünkü buluşma dediğimiz şey bazen iki kişinin mekânda yan yana gelmesi değil, aynı duyguda buluşmasıdır. Onu hissederim ve içim rahat ederse giderim.

Ve belki de en çok şunu isterdim: Gözlerinde beni görmeye çalışan bir bakış. Sadece bana değil, insanlara, hayata, kendine de dikkatle bakan bir çift göz. Bu kadar. Ne büyük sözler, ne pahalı planlar, ne de saatlerce konuşmalar… Gerçek bir buluşma, bazen sadece “Ben seni görmek istedim” demekten ibarettir. İşte o zaman, büyük bir adım atmama gerek kalmaz, çünkü içimle çoktan gelmiş o

lurum.