Çok çok etkileyici bir aşk hikayesi önerin lütfen?

Yağmur şiddetini arttırmıştı. Karanlık ve sessiz sessiz bir gecede, yere düşen yağmur damlalarının sesi iyice duyuluyordu.

Zeynep adımlarını iyice hızlandırdı, bir sığınak bulmaya çalışıyordu ama çoktan sırılsıklam olmuştu.

Pes etti ve koşmayı bıraktı. Etrafı şöyle bir göz gezdirdi; karanlıkları belli belirsiz aydınlatan küçük bir bakkalın tentesi gözüne ilişti.

Koşar adımlarla hızlıca ilerlerken, birden bir fren sesi duyuldu.

İlgilenerek soluna doğru baktı. Karanlıkta, gözlerini neredeyse alıveren beyaz ışıklardan bir şey göremiyordu.

Büyükçe bir jeep ona çarpmak üzereyken son anda durmuştu.

Olayın şokuyla ne olduğunu tam anlayamayan Zeynep’in kalbi panikten ağzında atıyordu neredeyse.

Bir de utanıyordu. Öylece kalakalmıştı.

Zeynep hep böyle anlarda donakalırdı, hareket edemezdi.

Oysa ki onun kaderinin değiştiği bir anda, birazdan araçtan inecek olan kişinin hayatını bütünüyle değiştireceğini nereden bilebilirdi?

Siyah ve göz alıcı jeepin kapısı hızla açıldı.

İçeriden oldukça uzun boylu, dalgalı saçlı ve takım elbiseli bir beyefendi telaş içerisinde Zeynep’e doğru koşar adımlarla yaklaştı.

Gecenin karanlığında far ışıklarıyla birlikte yüzü yavaş yavaş netleşmeye başlamıştı.

Koyu renk gözleri endişeyle kısılmıştı, yüz hatları belirgin ve ciddi bir ifadedeydi.

Yağmur saçlarını alnına yapıştırmıştı, ceketinin omuzları sırılsıklam olmuştu ama bunu umursamıyor gibiydi.

Kaşları çatılmış, dudakları aralanmıştı, sanki bir şey diyecek ama önce Zeynep’in iyi olup olmadığından emin olmak ister gibiydi.

Sol eli kararsızca uzandı, Zeynep'e dokunabilir miyim der gibi…

Diğer eli ise boşta, telaşlı hareketleriyle ne yapacağını bilmez bir şekilde etrafında dolaşıyordu.

Yüzündeki ifade, karmaşık bir şefkat, korku ve dikkatle bakıyordu.

Zeynep’in başındaki kapüşon yüzünü büyük ölçüde gölgeliyordu. Islak saçları yanaklarına yapışmış, yüzünü belli belirsiz gösteriyordu.

Karanlıkta, onun bir kadın olduğunu fark edememişti. Bu yüzden, olayın şokuyla farkında olmadan,

“İyi misiniz? Beyefendi… bir şeyiniz yok ya?” diye seslendi.

Zeynep bir an duraksadı ama bunu umursayacak hâlde değildi.

Titrek ve cılız bir ses tonuyla,

“İ… iiyim…” diyebildi sadece, gidecek bir ses tonuyla kafasını hafifçe kaldırdı.

Işık hâlâ gözlerini alıyordu. Karşısında olan beyefendiyi görememişti.

Ama endişeli ve şefkatli bir ses ona,

“İyi gözükmüyorsunuz. Hemen bir hastaneye gidelim,” dedi.

Zeynep biraz düşündü.

“Adam… ama gelemem,” dedi.

Çünkü annesi Zeynep’i bekliyordu. Bugün annesinin doğum günüydü. Hep beraber kutlayacaklardı ama saat neredeyse 12 olacaktı.

Birden kendisini suçladı.

Ama bu kadar şeyin başına geleceğini nereden bilebilirdi ki?

Üstelik elindeki pasta da yere düşüp ezilmişti.

Şimdi annesine ne söyleyeceğini düşünüyordu.

Bu saatte yeni bir pastayı nereden alabilirdi?

Tekrar aynı şefkatli ses, aynı tonla,

“İyi misiniz? Pek iyi görünmüyorsunuz…”

Dikkatini ona yönelterek,

“Evet… teşekkür ederim… gitmem lazım…” diyecek oldu.

Ve iki üç adım attığı anda, kulaklarında birden uğultular gelmeye ve gözlerinde karartılar çökmeye başladı.

Elleri ve ayakları karıncalanıyordu.

Birden yere çöküverdi.