Aşka olan inancını neden kaybettin?

Çünkü bazen insan defalarca umutlanır, elindekini yüreğiyle sunar ama her seferinde eksik sevilir, yanlış anlaşılır ya da görmezden gelinir. Birini içten içe severken, onun seni başka birine anlatmasını duyarsın belki. Ya da sevdiğini sanan biri, sana değil, kendi eksikliğini doldurmaya gelmiştir. Kalbini açarsın ama karşılık olarak bencillik, ilgisizlik ya da geçicilik bulursun. Zamanla beklentilerini küçültürsün; yeter ki biraz gerçeklik koksun, dersin... ama o bile çok görülür. Sonra bir bakarsın, o eski heyecan, o içini titreten inanç gitmiş. Aşka inanmamak değil belki bu… ama bir daha aynı saflıkla başlayamayacağını fark etmek. Ve en çok da… sevilmeyi hak ettiğini düşünüp dururken, hep yanlış yerlerde beklemenin yorgunluğu.

Şahsen aşka olan inancımı kaybetmedim. Aşk tanımı değişti bende. Sevmek yeter, iyi olmak yeter, bir tek onun yörüngesinde dönmek yeter, bir tek o yeter…. Aptalca böyle şeyler sanıyordum ben. Elbette böyle değilmiş


Hatta bu yanılgıyı kendime şöyle benzetiyorum;
Eski zamanlarda elçiymişim, bana canım pahasına koruyup ulaştırmam gereken çok önemli ve gizli olduğu söylenen, sarılmış rulo halinde bir parşömen vermişler, zorlu yollardan geçip bir an evvel bana verilen görevi tamamlayıp krala mesajı iletmişim ama ilettiğim mesaj; ağır hakaret ve küfürlerle dolu savaş duyurusuymuş. İşte o an ne taşıdığını elçinin öğrenmesiyle benim yanıldığımı öğrenmem çok benzer geliyor bana

kaybetmedim
sadece geç kaldım
yani artık kimse aşka inanmıyor herkesi bir görüyor önyargı yapmam diyor ama ön yargı yapıyor
durum böyle olunca kurunun yanında biz de yanıyoruz
yani ön yargı yapmayan birine denk gelirsem aşkı yaşarım gibime geliyor