Ne onla ne de onsuz oluyor?

Arkadaşlar ben 23 yaşındayım. Nişanlımla 2 bucuk senedir birlikteyiz gayet güzel de zamanlarımız oldu fakat son 1 senesi bomboş geçti. Çok çalışıyor çok stresli geleceğini inşa etmeye çaşışıyor fakat bu benden de cok şey götürdü. Ben birini çok sevince aşırı fedakar birine dönüşüyorum. Dışarı çıkıp arkadaşlarımla gezip tozup eğlenmek yerine sırf o çıkmıyor diye eve gidip ona yemekler yapıyorum, evini temizliyorum, gün içinde neredeyse hiç konuşmasak bile yanında kalıyorum motivasyon ve destek sağlamak istiyorum. Ayrıca ilişkide hazıra konmak değil onun zor zamanlarında da yanında olmak, başarı elde ettiğinde de birlikte sevinmek çok daha keyifli bence. Ama basit aktiviteleri (kahve içmek, sinemaya gitmek...) yapmak istiyorum ama son 1 senedir toplasam 3 kere sadece kahve içmeye dışarı çıkmışızdır yani onun dışında hiçbir şey yapmadık. o kadar mutsuz hissediyorum ki sabrımın son raddesine geldim sanırım. İstediği parayı kazanabilse eminim cok güzel şeyler yaşatır bana ama parasını benim vermem şartıyla sinemaya konsere falan gitmeyi bile kabul etmiyor şuam erkekliğine dokunuyormuş. Artık kendi değerimi unutmuş gibi hissediyorum onun işinden ve stresinden başka hiçbir şey konuşmuyoruz, birlikte eğlenmiyoruz, o sevgililerin yaptıgı tatlı sohbetleri etmiyoruz, dışarı çıkmıyoruz ( söz verip çıkmıyor), hediyeleşmiyoruz vs vs. Yani benden ayrılmak istersen anlarım ama ben gerçekten iyi değilim psikolojik olarak çok kötüyüm hiçbir şeyden keyif almıyorum ve şu an işin altından bile kalkamazken ilişki sorumlulugu ağır geliyor yapamıyorum diyor. Böyle kötü bi zamanda onu bırakmak da istemem kıyamıyorum da ama çok mutsuzum. Bilmiyorum sürdürmeli miyim. Zaten biz ayrılmasak bile ufak ufak inceldiği yerden kopuyor gibi hissediyorum. Özellikle erkek gözünden bir yorum daha yardımcı olabilir benim için mesela siz ne kadar stresli olursanız olun bir kahve buluşmasını bile eker misiniz sürekli?