Seven kıskanır mı?

Kıskanmak iyi bir şey değildir. Değer vermek , vakit ayırmak , sevmek elbette güzel ve lazımdır ama kıskanmak ne marifettir ne de lazımdır.

Doğru olduğunu düşünüyorum, tabi aşırısı hastalıktır, herşeyin fazlası zarardır. Öfke, mutluluk, korku duymak ne kadar doğalsa kıskançlık duymak da o kadar doğal geliyor bana. nasıl her duygunun kabul edilebilir bir sınırı varsa kıskançlık da kabul edilebilir sınırlar içerisinde yaşanabilir. Kelimenin kökeni esirgemekten geliyor sevdiğini başkalarından esirgemek yani. Seven kıskanır, seven esirger. ha belli etmez, bir şey demez. bir şeyler söylemenin yanlış olduğunu bilir çünkü, ama devam eder içinden kıskanmaya. Bazıları bencillik diyorlar, doğrudur. Bencilliktir, sevdiğini paylaşamamaktır. Paylaşamayacak kadar çok sevmektir. herkesten her şeyden esirgemektir, ama bir yandan da belli etmemektir. Utanmaya sıkılmaya gerek yok, doğaldır. insanoğlu yeri geldiğinde kıskanır.

Kıskançlık kaybetme korkusunun dışavurumudur. Bir çeşit hastalıktır. Seven insan değer verir. Saygı duyar. Özellikle bazı geri kafalılar, sevdikleri insanın giyimine, kiminle konuşacağına, nereye gideceğine müdahale etmeyi sevginin sonucu olarak göstermeye çalışıyor. Bu tam anlamıyla saygısızlıktır. "Sen bu konuda kendin karar veremezsin, senin yerine ben doğru kararı veririm." demek anlamına geliyor. Ben eşimi çok seviyorum. Eşim de beni sever. Ama birbirimizi kıskanmayız. Birbirimizin özel alanlarına saygı gösteririz. Kararları alırken herkes kendisiyle ilgili konularda kendi kararını verir. Ortak konularda fikir alış-verişinde bulunuruz. Fikrimizi söyler, ama müdahale etmeyiz.

Belki dozajında kıskanılabilir ama kendine, karşıdakine güvenen ve bilen biri kıskanmaya gerek duymaz.