1.5 yillik bir iliskim vardi ama ilk baslarda guzel giden sonradan moda akimina uyan adinin konmadigi, defalarca yazışmalarini?

Bir ilişkiye umutla başlarsın, kalbini açarsın, emek verirsin. İlk başta her şey masal gibidir, gözlerinin içine bakınca dünyayı unutur, mesaj geldiğinde içindeki çocuğu bile sevindirirsin. Ama zaman geçtikçe, o güzelim sıcaklık yerini soğuk bir mesafeye, anlamsız bahanelere ve içten içe bildiğin ama kendine itiraf edemediğin hayal kırıklıklarına bırakır. Hele bir de adının konmadığı bir ilişkiyse, kendini her zaman yarım kalmış, belirsizliğe hapsolmuş gibi hissedersin. Üstelik defalarca yazışmalarını yakaladıysan, kalbindeki o güven kırıntıları bile paramparça olur. “Belki değişir” diye sustuğun her şey, birikir birikir ve bir gün seni içten içe yorar. Modayla gelen, sosyal medyadan beslenen, sorumluluktan kaçan o yeni nesil ilişkiler insanın ruhunu incitir. Sevilmek isterken değersizleşmek, sahiplenilmek isterken seçeneklerden biri olmak… En çok da, seni bildiğini sandığın insanın aslında kim olduğunu tanıyamamak acıtır. Ama unutma, bu acı seni zayıf kılmaz. Bilakis, sana kendini, neye layık olduğunu ve artık neyi hak etmediğini gösterir. Her son, bir kendine dönüş yoludur. Ve sen bu yolda yürürken, bir gün biri seni seçecek. Sadece seni. Gözünü bile başka yana çevirmeyecek. O güne kadar, kendin olman yeterli.