Erkeklerin kalbi var mı?

18-24 yaş aralığında hiçbir genç ilişkiye duygusal yönden bakmaz. O yaştaki kızlar beğendikleri gördükleri kişiyi flört etme gereksinimi duyar, erkekler ise o yaştaki kızlar daha çekici ve güzel genç olduğu için cinsellik odaklı düşünebiliyorlar. 25-29 yaş aralığı insanlar daha olgun ve düşünce fikir bakımından tecrübe sahibi oluyorlar. 30 yaş üstü insanlar daha detaycı ve daha önyargılı kafa yapısına sahip olabiliyorlar.

Hayat denen şey tam anlamıyla adaletsiz ve mide bulandırıcı bir düzene dönüşmüş.

Ne kadar düzgün biri olursan ol, ne kadar karakterli, sadık, duygusal olursan ol… Eğer fiziğin “çekici” değilse, boyun uzun değilse, seni resmen yok sayıyorlar.

191 boyunda yakışıklı, mesela Bayer Leverkusen’in forveti olsaydım, eminim şu an bambaşka bir muamele görürdüm. Aynı karakterle! Ama sırf dış görünüşüm ve statüm o kalıplara uymuyor diye insanlar seni görmüyor bile.

Bu benim elimde olan bir şey değil. Ne kadar çalışırsam çalışayım 10 cm uzayamam. Bu gerçek.

İnsan ilişkileri, özellikle de kadınlarla olan ilişkiler bu kadar yüzeysel olmak zorunda mı? Karakter, duygu, sadakat gibi değerlerin hiçbir anlamı yok artık.

Sonra da çıkıp “niye erkekler soğumuş”, “niye düzgün insan kalmamış” diye ağlıyorlar. Çünkü siz düzgün insanlara bakmıyorsunuz bile.

Gerçekten soruyorum:

• Dış görünüşe göre filtrelenip, karaktere bile sıra gelmeden elenmek normal mi?


• Karakterin bir değeri kaldı mı bu çağda?

Bıktım. Tiksiniyorum artık. Gerçekten bu düzeni savunan varsa, buyursun savunsun. Ama dürüst olsun. Gerçekten karakter mi önemli? Yoksa bu sadece çirkinlerin avutması mı?