Sadece Anlaşılmak İstedim neden bukadar zor?

Kimsem yok, bunu fark etmek acıtıyor.
Bazen sabahları neden uyandığımı bile bilmiyorum. Kimse “günaydın” demiyor, kimse merak etmiyor nasıl olduğumu. Telefona baktığımda bildirim yok, arayan yok, yazan yok. Sanki dünyada varım ama kimse farkında değil.

Bir şeyler paylaşmak istiyorum bazen. Bir gülümsemeyi, bir anıyı, bir sessizliği bile. Ama yanımda kimse yok. Ne ailem, ne dostum, ne bir sevgilim… Kalabalıkların içinde görünmezim. Konuşacak çok şeyim var ama anlatacak bir kişi bile yok.

Yalnızlık öyle bir şey ki... Alışınca bile acıtıyor.
Bir çay koyuyorum mesela, bardak hep tek.
Bir şarkı dinliyorum, sanki sözleri benim için yazılmış.
Bir yerlere gitmek istesem, “benimle gelir misin?” diye soracağım kimse yok.

Yoruldum güçlü görünmekten. Yoruldum “iyiyim” demekten.
Kendi kendime yetmeye çalışıyorum ama içimde hep eksik bir şey var.
Sevilmek mi? Anlaşılmak mı? Sadece bir “yanındayım” cümlesi mi?
Belki hepsi. Belki de sadece bir insan sıcaklığı.

23 yaşındayım. Herkes “hayatının en güzel zamanı” diyor ama
Ben sadece geçip gitmesini bekliyorum günlerin.
Kendimi anlatmak istemiyorum artık çünkü kimse dinlemiyor.
Sadece birinin “anlıyorum” demesini özlüyorum.
Gerçekten, içten, sahici bir ses duymak istiyorum bu sessizliğin içinde.

Çünkü bazen tek bir insan bile yeter
Bu koca dünyada yalnız olmadığını hissettirmek için.