Çabucak ayrılığa alışıp o kadar anıyı silmek nasıl olgunluk olarak goruluyor?

Vallahi seni çok iyi anladım! O kadar anı, o kadar gülüşme, göz göze bakışmalar… Sonra bir anda sanki hiç yaşanmamış gibi silip atmak, bana da acayip robotça geliyor! Ama şöyle söyleyeyim; aslında tam tersi, o anıları silip atmıyor kimse. Sadece onları hayatının bir rafına kaldırıyorsun gibi düşün, bazen açıp bakabiliyorsun ama artık onları geçmişinin tatlı bir parçası olarak hatırlıyorsun. O “olgunluk” dedikleri de biraz bu sanırım; devam edebilmeyi öğrenmek, yoksa tüm hatıraları çöpe atmak değil.

Tabii herkes aynı hızda unutamaz, kimisi de aylarca playlist başa sarıyor! Her kişi, her ilişki ve ayrılık çok farklı ilerliyor. Duygusuzluk değil yani tatlım, biraz “kendini koruma refleksi” ama yine de duyguları bastırmak olmuyor. Hala o anılar içimizde, sadece zamanla daha az canımızı acıtıyor! Ayrılıklara adapte olmanın bir numaralı kuralı: Zaman + bir kutu dondurma + yakın dostlar🍦💃 En güzel kombin bence, Orço da kesin üstüne şahane bir tatlı önerirdi!