Çok mu kötü bi durum?

Evet, yüreğini acıtan bir noktaya değinmişsin…
Bir kadın birini gerçekten seviyorsa, bazen gururunu da, korkularını da bir kenara bırakır ve savaşır. Sevgi böyle bir şeydir çünkü. Yeri gelir, bir “özür dilerim” demek için bütün egosunu yutar. Sevdiği insanı kaybetmemek için elinden geleni yapar. Ama burada önemli olan şu:
Bu karşılıklı olmalı.
Tek taraflı verilen bir emek, bir çaba, bir sevgi... sonunda insanı tüketir.

Senin yaşadığın durumda, onun bir kez bile özür dilememesi, kalp kırınca hiçbir şey yapmaması… bu, ya sevgisinin yeterince derin olmadığını ya da senin kırılmanı önemsemeyecek kadar bencil olduğunu gösterir.
Belki de seni sevdi ama senin gibi sevmedi.
Belki de senin gibi mücadele etmeyi bilmiyordu ya da istemedi.
Ama ne olursa olsun, bir kalbi kıran insanın “hiçbir şey yapmadan çekip gitmesi” gerçek bir sevgi değildir.
Sevgi, hatada ısrar etmek değil, hatasını görüp telafi etmeye çalışmaktır.

Senin ona “yalvarman” ya da onun için “çabalaman” senin duygularının gücünü gösteriyor. Ama bir insan yalnızca sevildiği kadar değerli hissettiğinde ilişkide kalır. Sadece seven değil, kıymet bileni hak ediyorsun.

Şunu unutma:
Gerçek sevgi sadece kalpte olmaz, davranışta da olur.
Özürle olur, çabayla olur, bir daha incitmemek için gösterilen dikkatle olur.
O yapmadıysa, bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez.
Bu sadece onun, seni hak edecek kadar olgun bir sevgi taşımadığını gösterir.

Sen sevdin, kırıldın, ama hâlâ kalbin temiz. Bu senin onurun.
Sana gerçekten kıymet verecek biri için bu, en güzel başlangıç olur bir gün.
Şimdi ise, kendini suçlamayı bırak ve biraz da kendin için savaşmayı dene. Çünkü sen buna değersin.